Καταφρονεμένο, αγαπημένο μοσχοφίλερο…
Μιά τέτοιων -διεθνών γιά την ακρίβεια- προδιαγραφών ποικιλία, να έχει παραμεληθεί τόσο, μη χρησιμοποιώντας το πολύτροπο του χαρακτήρα της, την πολυμορφικότητα και πολυχρηστικότητά της.
Ποικιλία που θα έπρεπε να εξαντληθούν σχολαστικά οι δυνατότητές της και να παυθούν οι στρεβλώσεις του παρελθόντος, αρχής γενομένης από τις αποδόσεις που συχνά γράφαν τον αριθμό 2 μπροστά από τους τόνους παραγωγής ανά στρέμμα.
Ακόμα κι έτσι όμως, τα κρασιά που έδινε ακτινοβολούσαν φρεσκάδα και τραγανό, γάργαρο φρούτο, με ένα ισχυρό, αδιάψευστο ποικιλιακό στίγμα.
Τα τελευταία χρόνια, απαντάται μία μεταστροφή προς ποιοτικότερες και πιό προσεγμένες μορφές οινοποίησης και ιδιόκτητα αμπελοτόπια με σωστότερη αμπελουργική επίβλεψη.
Και ήρθε στα χέρια μου αυτό το καθαρόαιμο, γεμάτο ορυκτό και ατσάλι.
Σπαρτάτικο μες τον πλούτο του, εύθραυστο μέσα στην αψάδα του.
ΠΟΠ Μαντίνεια, Τρίπολη Αρκαδίας, Πελοπόννησος
Μοσχοφίλερο
Το φτωχό, των 5,5 pH του εδάφους και ανεβασμένου υψομέτρου αμπελοτόπι, το μπόλιασε με οξύτητα που φωτοβολεί, κοφτερή σαν σπαθί Δαμασκηνό.
Ένα γιασεμένιο, λιβανάτο Chablis, σφυρηλατημένο με στόφα και δυνάμεις, που στην ούγια γράφει Μαντίνεια.
Κάπνα και ορυκτό δίνει στη μύτη, λεμόνια, αχλάδι και λευκόσαρκα το στόμα, γιά τρέξει μακριά η επίγευση, τραβώντας μαζί της όλη την ορυκτώδη, λουλουδάτη ανασκόπηση.
Απίθανη ετικέτα, πολύ λυπήθηκα γιά το συνθετικό πώμα, μεγάλη αστοχία, καθώς θεωρώ πως πρόκειται γιά οίνο παλαίωσης.
Λευκή πρωτείνη πάσης φύσεως, στό κάρβουνο ή με σάλτσες αυγολέμονου, λεμονιού.
