Ο Ροδίτης στον Παράδεισο.
Εκεί που όλες οι αγνές ψυχές πηγαίνουν, κατά πως λένε.
Η σκάλα του Θεού στο Άνω Διακοπτό, είναι γεμάτη δοκιμασίες.
Αλλά τα παλαιά κύπελλα που κουβαλάνε μισό αιώνα ζωής στην πλάτη τους, κοιτάνε μόνο ψηλά.
Δεν θα χάνανε με τίποτα το εισιτήριο γιά τον ουράνιο τόπο, ακόμα και αν αυτό τους στοίχιζε την βάσανο του επίγειου θυσιαστηρίου.
Ο δρόμος γιά τα πάνω, είναι σκληρός.
ΠΟΠ Πάτρα, Άνω Διακοπτό Αχαΐας, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Μέτριο, ίσως και λίγο παραπάνω, λεμονί.
Υψηλότατα επίπεδα αγνότητας στην μύτη, που μιλάει με ασβεστολιθικά ορυκτά, πικάντικα μπαχάρια και σιγανά βοτανικά στοιχεία που έρχονται με υπόγεια όμως και ανερχόμενη δυναμική, γιά να εσωκλείσουν το εσπεριδοειδές φρούτο με τις ανθικές του ερμηνείες, όπως και τις εκφάνσεις κέϊκ λεμονιού και μελιού, έχοντας εξωθήσει την λευκόσαρκη νότα πιό πίσω. Ζύμη και βούτυρο, οδηγούν σε μιά ελαφρά λιπαρή αντίληψη.
Μείζον στο στόμα, κεντάει από παντού και προς παντού, απορρίπτοντας το φρουτώδες και ενστερνιζόμενο την γαστρονομικότητα και το umami. H οξύτητα τόσο δομημένη, έρχεται από τις πηγές του με βαθιά ενέργεια γιά να προσδώσει αυστηρότητα και να διατυμπανίσει την ορυκτή του κράση, διαχέοντας σε τροχιές, φρούτο, ανθικότητα, μπαχαρένια διάσταση και βοτανικό τέμπο στον ήπια γεμάτο, ελαφρά λιπαρό όγκο. Υπάρχει μιά στυλιζαρισμένη από το χρωματικό υπόβαθρο της ποικιλίας, επίφαση από φυρίκι και φλούδα κόκκινου μήλου που του χαρίζει πλήρωση, ενώ ζύμη επιπροστίθεται στο βουτυρώδες θέμα.
Πολύ καλή, ορυκτή επίγευση, πολύ στρωτή έχοντας ενσωματώσει αξιοθαύμαστα το υψηλό πρωτεϊνικό φορτίο εκχύλισης του σταφυλιού, αφήνοντας μπαχαράτα, βοτανικά και ανθικά ίχνη.
Κερνάει χαρά στο τραπέζι, θαλασσινά και ψάρια, λευκό, τετράποδο και φτερωτό κρέας, πάστα με λευκές και βοτανικές σάλτσες, κίτρινα και λευκά ημίσκληρα τυριά, μεζεδάκια, όλα θα είναι οκ μαζί του.
