Το αγκάθινο ταξίδι της Ρετσίνας.
Ένας μακρόπνοος τεράστιος κύκλος, που άνοιξε πριν χιλιετηρίδες, και τείνει να κλείσει ξανά.
Μιά παλινωδιακή, γεμάτη μεταπτώσεις φυσική πορεία, ενός οίνου που προέκυψε από άλλες ανάγκες. Και περιέπεσε από ένα περίοπτο, θεσμοθετημένο είδος, σε ένα δεύτερο, υποδεέστερο, αναξιόπιστο προϊόν, από ανθρώπινη αδεξιότητα και απληστία.
Η, εν είδει επαναπατρισμού, επαναφορά της σε υψηλά επίπεδα, την θέλει να επαναπροσεγγίζεται μινιμαλιστικά και με ελαφρύτερο ρητινικό άγγιγμα.
Και να εμπλέκει στην όλη διαδικασία δημιουργίας της, το ίδιο σκεύος που την έκανε γνωστή αρχαιόθεν, που με το καινούργιο λούστρο ενός μοδάτου τρεντ της δίνει εκ νέου ώθηση.
Ονομασία Κατά Παράδοση Ρετσίνα, Άνω Διακοπτό Αχαΐας, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Ένα κλικ μετά το μέτριο λεμονί, με πρασινωπές υπόνοιες.
Εξαιρετικά κομψή νύξη του πεύκου και δενδρολίβανου που ενσαρκώνουν την βοτανική του ουσία στην ποιοτική μύτη. Βουλιάζουν μέσα σε πλήθη ανθικού και ζυμαρένιου λίπους, αλλά και τρυφηλού μπαχαρένιου πέλους που φτάνει μέχρι και στην αναγνώριση βανίλιας, κάτι που φαντάζει παράδοξο. Πηλώδεις εκφορές, βρίσκουν λευκόσαρκο βήμα να εκφραστούν, με μικρές κιτρικές στίξεις να έπονται.
Η ενεργειακή, λεπτόγραμμη, αλλά αθέατη οξύτητα, ανασηκώνει ένα κλικ περισσότερο το κιτρώδες θέμα, στον σχεδόν γεμάτο, τανικό, σαρκώδη όγκο, αφήνοντας πίσω το λευκόσαρκο στοιχείο, που συνεχίζει απερίσπαστα ανθικά. Η βοτανική του ρίγα εξακολουθεί κρυπτωδώς να εντρυφεί στο λίπος και την ζύμη, ενώ η παραδοξότητα της βανίλιας απασχολεί περαιτέρω μέσα στο μπαχαράτο πλαίσιο, γιά να έρθει με ευκρίνεια το ορυκτό, αξιώνοντας επιφανές σκαλοπάτι.
Πολύ καλή, ορυκτή, ιδιαίτερα φαινολική επίγευση, που που πέρα από το στυπτικό της αντίκτυπο, τακτοποιεί ωραία τους μπαχαρένιους, ζυμώδεις και βοτανικούς της υπαινιγμούς.
Μιά ρετσίνα γιά το κελάρι.
Θαλασσινά και ψάρια, πουλερικά με απαλές λευκές σάλτσες, σπαγγετάδα με βασιλικό και τριμμένη ξινομυζήθρα, κοφτό μακαρονάκι με γαρίδες και σάλτσα βουτύρου, πένες αλ πόλο, τηγανητά μεζεδάκια.
