Καλό κρασί ή εξαίρετη ρετσίνα;
Τίποτα λιγότερο από τον αντικατοπτρισμό του λαμπερού Ελληνικού καλοκαιριού.
Και που βρίσκεται ο παράγων ρετσίνι;
Κάπου όπου δεν προκαλεί καμία απολύτως ενόχληση, ούτε θυμηδία, φέρνοντας στο νου αυτό το απεχθές που όλοι ξέρουμε. Εκεί όπου συμπληρώνοντας τον πολύπλοκο χαρακτήρα της, κατατροπώνει πολλά δήθεν και πολύφερνα ”καλά” Ελληνικά λευκά και όχι μόνο.
Ονομασία Κατά Παράδοση Ρετσίνα, Άνω Διακοπτό Αχαΐας, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Μέτριο λεμονί.
Λουίζα, θυμάρι, πεύκο, φέρνουν τον ήλιο στην οσφρητική διάσταση, στις θύμησες και στο ποτήρι. Λευκά και ροζ λουλούδια μαζί με λεμόνι και ίχνη πορτοκαλιού.
Παχύ στο στόμα με ζωηρή οξύτητα, θαυμαστή ισορροπία, δίνει περιεκτικότητα και σε λευκό ροδάκινο, λίγο κόκκινο φυρίκι και ανθόμελο, έχοντας άπλετη ορυκτότητα που παίρνει ζωή με την κιμμωλία.
Πολύ καλή επίγευση που συνεχίζει να θυμίζει καλοκαίρι.
Μπαίνω στον πειρασμό γιά να δώσω πιό ψηλό βαθμό, αλά φαντάζομαι ότι θα ήταν σοκαριστικό γιά τους πιό συντηρητικούς…
Το πίνουμε φρέσκο, αλλά βάζω στοίχημα ότι σε τρία χρόνια, θα είναι καλύτερο.
Πάει σχεδόν με τα πάντα, με εξαίρεση τα πολύ βαριά πιάτα.
