Αναμνηστικόν.
Μικρές ψηφίδες.
Οι κόσμοι που φύγανε.
Οι αγάπες που μείνανε για πάντα.
ΠΟΠ Γουμένισσα, Γουμένισσα Κιλκίς, Μακεδονία
Ξινόμαυρο 65%, Νεγκόσκα 35%
Ιδιαίτερα εντυπωσιακό χρώμα, παρόλη την σοβαρή γκρενά παρείσφρηση, με μιά ελαφριά θολότητα. Κυμαίνεται σε διαπερατή, ρουμπινί απόχρωση με σχεδόν αδιόρατες καφετί διακυμάνσεις. Ίζημα αρκετό.
Συνταρακτική πολυπλοκότητα στην μύτη, και ο χρόνος παγιδεύτηκε για πάντα εκεί. Η αναγωγή στυλιζάρει επιθυμητά, με ψητό σκόρδο και πολτό βολβών και λαχανικών, συναθροιζόμενη με παλιό, τριμμένο δέρμα και ζωϊκές νότες από καπνιστό χοιρομέρι, αντιμαχόμενη ή και συντασσόμενη με την διάχυτη ευγενή οξείδωση. Αποξηραμένα εκφραστικά κόκκινα φρούτα και λουλούδια, λικέρ κράνο. Έντονο βοτανικό και φυτικό στοιχείο, στο πολύπλοκο λιασμένο bouquet garni ξεφεύγουν πιό διακριτά αποξηραμένα σέλερυ και σέλινο, ντοματόφυλλα. Ωριμασμένα τεϊόφυλλα και μαύρο τσάϊ. Στα λιαστά ντοματάκια, κύμινο και σπόροι γλυκάνισου. Γλυκά μπαχάρια. Καφές, μόκα, κουβερτούρα, σε λογιών-λογιών ποιότητες και διαβαθμίσεις. Παλιό ξύλο, νοτισμένο υπόγειο, υγρασία, και μιά πολυσχιδής βεντάλια από γη που φτάνει από sous bois μέχρι και αφυδατωμένα άγρια μανιτάρια.
Οσκαρική μύτη παγκόσμιων διαστάσεων.
Το γλυκό πουλί της νιότης έμενε κάποτε εκεί. Σε καρτ-ποστάλ πλέον και εικόνες αλλοτινές.
Έχει βαλσαμωθεί σε μιά ιδεατότητα χρονισμένη σε παρελθοντικά καρέ, βαστώντας όχι ακέραια και άτρωτα, πλην όμως σμαλτωμένα με την πατίνα της γοητείας των καιρών, μικρά τμήματα που κάποτε το απάρτιζαν ακμαία και σθεναρά. Στον ήπια γεμάτο όγκο, η πολυπλοκότητα παραμένει με αποδυναμωμένο παλμό, και η τονικότητα έχει υποχωρήσει δίνοντας μικροκλάσματα έντασης του καθενός από τα επιμέρους χαρακτηριστικά, που προβάλλονται κάπως θολά, με κλονισμένη ευκρίνεια και λεπτομέρεια. Η μέτρια οξύτητα συνεργείται από ορυκτή διαδρομή και συνδράμεται από χαμηλό αλκοόλ, και το αποτέλεσμα είναι μια απηρχαιωμένη φρεσκάδα που τα καταφέρνει περίφημα ώστε να μην αποδομηθεί τίποτα, κρατώντας συνοχή στο παλαιό σύνολο. Το αυτό πράττουν και οι λιωμένες τανίνες, που συντηρούν ψήγματα στυπτικότητας άκακα και ξεδοντιασμένα πλέον, στις άκρες τους. Φιλοξενούνται με συναινετική διαδικασία όλες οι redox αναφορές, σαν σύμφυτο μέλος τού οίνου, συμπλεκόμενες αγαστά με τις μικρές κουκίδες πολυπραγμοσύνης του κρασιού, που το καθιστούν θαυμαστό από κάθε άποψη.
Η πολύ μακρά, ελαφρά ορυκτή επίγευση έχει δική της, αυτόνομη ερμηνεία. Σαν από θαύμα, επαναφέρει πολλαπλότητες οργανοληψίας ραντισμένες με στάλες ζωής, δίνοντας την αίσθηση κρυογονικού σωλήνα, όπου η ψυχώμενη ομορφιά μένει μακριά, φωτισμένη στο φόντο. Γη, μπαχάρια ταγκισμένα, καφές, κουβερτούρα και mochaccino, εντεταμένες αποξηραμένες βοτανικές και φυτικές νύξεις και οξειδοαναγωγικό λούστρο, έχουν τις δικές τους στιγμές αναλαμπής.
Είναι ύπουλο, δεν τα έχει παρατήσει, τα χαρακτηριστικά του έχουν κυψέλες μικροέντασης που μπορούν εύκολα να καπελώσουν το φαγητό. Προτείνω tagliata από βαθιάς ωρίμανσης βοδινό, με chimichurri τσουκνίδας και μαϊντανού, ριζότο με άγριο ρύζι, αποξηραμένα porcini και φλούδες από καπνιστή παντσέτα iberico, δοκιμάστε tataki από ωριμασμένο σε θάλαμο παλαίωσης μανάλι με σπιτική γκρεμολάτα.
