Ήρως λογοτεχνικός.
Ο Λέοντας μιλάει μόνον την γλώσσα των Πατρέων.
Στα χέρια του Δέσποτα και Κύρη του, Πανίερη Γιορτή.
Ο Θαυμαστικός Λόγος τού Αγιωργίτικου, νιώθεται με Ιδιογενή νοήματα μέσα στην καρδιά.
ΠΟΠ Νεμέα, Προάστειο Πάτρας, Αχαΐα, Πελοπόννησος
Αγιωργίτικο
Μέτριο, ήπια διαπερατό ρουμπινί.
Η επιτομή της κομψότητας στην μύτη, δύσκολα έχει πέρα από κει.
Απέραντα κόκκινα πολύπλοκη, επιτρέπει μικρές λιλά κουκίδες να την στίξουν. Ζαχαρωμένη φράουλα και συμπυκνωμένη αρωματική πάστα σμέουρου, κρέμα lingonberry, tayberry purée, καραμελωμένα goji berries και cranberries ανοίγουν αμαρτωλές πόρτες ηδονής. Τέλεια ανθική συνήχηση, με φρέσκα ροδοπέταλα να ενθυλακώνουν εκείνες τις λιλά μνήμες από λεβάντα, γαρυφαλέλαιο ενσταλάσσεται πάνω σε καραμελωμένα άνθη γαρύφαλλου. Λικέρ τριαντάφυλλου, ηδύποτο κανέλας και γαρύφαλλου, τεντούρα. Τεράστιος πλούτος γλυκών μπαχαριών και σοκολάτας προτού τής μικρής διαφυγής από μοσχοκάρφι, mi-cuit κόκκινων φρούτων εκδίδουν πολλαπλότητα σοκολάτας, mochaccino, καφέ Viennois. Βρεγμένα δαφνόφυλλα σέρνουν μιά πολυδαίδαλη τάξη ξερών βοτάνων.
Ποίηση και λογοτεχνία στο στόμα, Καβαφικές και Καφκικές σκοτεινές θύρες μύχιων ενορμήσεων ανοίγουν.
Σκεφτείτε τελειότητα, και εκείνο είναι εκεί. Αναλογιστείτε το πνεύμα τού Θεού, ό,τι κι αν είναι αυτό, και κείνο κατοικεί μέσα εδώ, δείχνοντάς μας την χαρά τής ζωής, που είναι απλή, πρόσφορη, έτοιμη από την φύση. Καλίμπρα και φινίρισμα μέχρις εσχάτων, οι ιδανικότητες τού βάρους και τού όγκου, που επαμφοτερίζουν μεταξύ τού πολφώδους μετρίου και τού ψευδώς γεμάτου, συναντούν την πλάνα κυματική της έντασης που έρχεται με υπέρπυκνη δόνηση για να σαρώσει το θυμικό φτάνοντας μέχρι το κωνάριον της υπόφυσης. Και εκεί εισερχόμαστε σε άλλα πεδία, δεν τα ξέρουμε. Ανώφελο να μιλάμε για νοστιμιά γιατί δεν μπορεί να εμπεδωθεί φραστικά αυτό το κουβάρι έκφυλου ρίγους μα και λεπτότητας, χωρίς νόημα να προσπαθήσουμε να μετρήσουμε τις υψίσυχνες παλμώσεις της οξύτητας που διαπερνούν σαν ακτινογράφημα μαζί με ορυκτό τίμπρο, τι κι αν το φαινολικό φορτίο έχει σκαλιστεί Πραξιτελικά σαν αγνό μάρμαρο.
Η μακρά, ορυκτή επίγευση, είναι ο μοναδικός ψόγος του κρασιού, και ίσως ένας λόγος που δεν πήρε ολοστρόγγυλο σκορ, αφού θα την ήθελα ακόμα πιό μακρά και πιό αυταρχική στο να μας τα βάλει όλα ξανά και με έξαρση στο κεφάλι.
Το πρόωρο πλήγμα της πρώτης φιάλης που βρέθηκε με TCA, επουλώθηκε από την κοσμική μαγεία της δεύτερης, και έδωσε έναυσμα για να ανοιχθεί παράλληλα η μυθική σοδειά του 2005, που είναι απερίγραπτα φρέσκια, αδιανόητα κομψή, ανοίγοντας ταυτόχρονα νέες σελίδες για την χαλύβδινη αντοχή τού Μέγιστου Αγιωργίτικου, τής πιό κρυφής κορυφαίας Ελληνικής ποικιλίας που δεν κατανοήσαμε ακόμα.
Ούτε καν στην αρχή της ζωής του.
Συγγνώμη γι αυτό, και ίσως ο μπαρμπα-Θανάσης μού έριχνε καμιά φάπα, αλλά ο σοδομιστής των ξιπασμένων Βουργουνδιών ήταν εδώ.
Δεν θέλω να πάρω θέση, αλλά σκεφτείτε ό,τι σας αρέσει από υψηλής έντασης και ποιότητας πρωτεΐνη, οποιασδήποτε προέλευσης από ψάρι, πουλερικό και τετράποδο, και κείνο μαγικά θα πάει μαζί του, έτσι, γιατί μπορεί.
