Χαρακτηριστική σκηνή από το μνημειώδες κόμικ των Goscinny και Uderzo, Astérix.
Ο πάνω δεξιά, φιμωμένος και δεμένος τυπάς, αποτελεί αντιφρονούντα και αρνητή της μπύρας.
Και αφού τόσα και τόσα χρόνια, έχει εξαντληθεί κάθε πιθανός και απίθανος συνδυασμός.
Και αφού κάθε τέτοια σεζόν παρελαύνει το άπαν, από όλων των ειδών και τιμών τα κρασιά.
Και αφού κάθε Λαμπρή, τα ίδια και τα ίδια.
Τι Σαντορίνες, τι Νάουσες, τι Νεμέες, τι λευκά, ερυθρά, ροζέ, τι αφρώδη, Σαμπάνιες, Orange, ρετσίνες, τι ξένα, τι εντόπια, τι κέρατα.. Όλα βρίσκουν τον αποδέκτη τους στον τραπέζι, βάζοντας απροσδόκητα και φευγάτα ταιριάσματα.
Να δέκα κρασιά γιά το Πάσχα, να πέντε κρασιά γιά την Ανάσταση, να δεκαπέντε κρασιά γιά τις γιορτές, να και άλλα πέντε στα μούτρα μας.
Μα, καλά, όλοι δηλαδή, ενώ γυρνάει το κατσικάκι ή το αρνάκι στην σούβλα ή παίζουν οι παντσέτες στην σχάρα, είναι με ένα ποτήρι στο χέρι, από κείνα τα καλά ντε, με τους λεπτούς μίσχους και τα εντυπωσιακά σχήματα, και στροβιλίζουν τις κρασάρες τους και συζητάνε επ’αυτών;
Δηλαδή, γιά κάτσε, όλοι που ανατρέχουμε στα παιδικά μας χρόνια -άντε και τα μετεφηβικά που μπορούσαμε κλεφτά ή μη, να πίνουμε καμιά γουλιά-, αυτό θυμόμαστε;
Μπαρμπάδες και θείτσες να έχουν κάνει τις προαγορές τους σε γενναίο απόθεμα κρασιού, εμφιαλωμένου και ποιοτικού, και περισπούδαστα να αντιγνωμούν και να αντιφέρουν κόσμια γιά τις ποιότητές τους, και το πόσο καλά κρασιά βγάζει η μία ή η άλλη περιοχή, ο τάδε ή ο δείνα παραγωγός;
Και όλα αυτά με τα ντουμάνια από την τσίκνα να έχουνε σκεπάσει τα πάντα, και να είναι αδύνατο, όχι να μυρίσεις, αλλά και να αναπνεύσεις; Και τα ραδιόφωνα και τα κασσετόφωνα, συχνά από ανοιχτές πόρτες αυτοκινήτων, να παίζουν τσάμικα στο διαπασών;
Ή μήπως να γίνονταν κορκόδειλοι (προσέξτε: όχι ”κρο”, κορκόδειλοι) και αεροπλάνα από το πιώμα, με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο, αγορασμένο από το μπακάλικο και από το κοντινό καζανάδικο;
Και δώστου τα τσίπουρα, ρακές, τσικουδιές, ούζα. Αφήνω κατά μέρος την συνηθισμένη γιά τότε, έννοια του χύμα, που ήταν ό,τι πιό φυσιολογικό από όλες τις απόψεις, και βγάλουν καντήλες κάτι ”καθαροί”.
Ά, και μπύρες..
Γιά στάκα ρε μάγκα, δηλαδή, γίνεται να στριφογυρνάει το πλάσμα στην σούβλα, να έχει ερυθροπυρωθεί αυτό το θείο απαύγασμα του ρουστίκ ηδονισμού, ο μαγικός μεταφορέας στις πύλες του παραδείσου που λέγεται ξεροψημμένη πέτσα, ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΑΓΩΜΕΝΗ PILS; (Άντε και Lager..)
EEEEEEE;
Δηλαδή εγώ είμαι τρε μπανάλ, τρε τραζίκ, τρε ανωμάλ, που γουστάρω φόλα παγωμένες μπυράκλες με το αρνάκι, το κατσικάκι, το κεφαλάκι, το κοκορέτσι και τα γλυκάδια;
Είμαι ο μόνος, πέστε μου, που θέλω η κρύα, αρεστή πίκρα του ζύθου να σβήνει τον ουρανίσκο από την κάψα και το λίπος; Ή υπάρχουν κι’άλλοι; Είμαι καλά γιατρέ μου;
Δηλαδή μέσα σε όλο αυτό το τόσο συμπαθητικά και οικεία κιτς και ρουστίκ πανηγύρι της παράδοσης, θα δω κάποιον με ένα καλό ποτήρι με ένα ωραίο κρασί, και δεν θα χασκογελάσω και θα καγχάσω από μέσα μου;
Όχι από την θέση του υπεράνω, του δήθεν μου τάχα ειδικού, που τα έχει χορτάσει αυτά και τα έχει φάει με το κουτάλι, αλλά από ωμό, απροσχημάτιστο ρεαλισμό, που μου λέει πως δεν κολλάει κάτι τόσο εκλεπτυσμένο, κάτι που απαιτεί να εγκύψεις βαθιά και να αφουγκραστείς με προσοχή και ηρεμία τις αξίες του απερίσπαστος, μέσα σε αυτό το φεστιβάλ φασαρίας, κάπνας και καρνιβορικής θηριωδίας. Άσε που σε αυτό, το οικογενειακό ως επί το πλείστον περιβάλλον από ετερόκλητους συγγενείς, θα σε πάρουν στο ψιλό.
Έτσι, υποβιβάζεις το κρασί σε ένα απλό μέσο γιά να κάνεις κεφάλι, να γεμίσεις, εξισώνοντάς το με την -υποτιθέμενα- υπέροχη ρηχότητα και ανεμελιά της εκδήλωσης αυτής (κάτι διάφορο από το πραγματικό, εσωτερικό νόημα των ημερών).
Γιά να μην παρεξηγηθώ, ούτε θέλω να προσδώσω στο κρασί θεϊκές αρετές και υπόσταση, ούτε βέβαια να υποτιμήσω μπύρες και αποστάγματα, πολλά εκ των οποίων έχουν εξαιρετικά χαρακτηριστικά, πολυπλοκότητα και τα λοιπά.
Και ο σκοπός, αυτής ή αυτών των ημερών, είναι στο γιορτινό τραπέζι να περάσουμε όμορφα, απελευθερωτικά, λυτρωτικά, και να νιώσουμε ανάταση.
Και περνάς καλά, όχι με τις εμβαθύνσεις περί του κρασιού, αλλά απροβλημάτιστα, εύκολα, αβίαστα, με παγωμένες Kaiser! (συγγνώμη, συγγνώμη, δεν το είπα αυτό!)
Τύποι που δεν τους αρέσει η μπύρα, ελέγχονται ως μη ανθρώπινα όντα, και ήδη βλέπω την μίρλα σε άμεσο, εν είδει αυτοματισμού ή ηλεκτρικού σπασμού που προκαλεί η ανάγνωση αυτή, σχόλιο, οσονούπω, από γνωστό παραγωγό, αντιπαθούντα της μπύρας αλλά και των αποσταγμάτων.
Η πραγματική Ανάσταση, να σας βρει μουρντάρηδες από λίπος και ζαλισμένους από χαρά και αίσθημα ελευθερίας, παραμάσχαλα με ένα six-pack!
