Παράξενοι, παράξενοι και ενδιαφέροντες καιροί.
Διάγουμε χρονικές συγκυρίες αναδιανομής, αναδιάρθρωσης και κοσμογονίας, ωραίων πραγμάτων που συμβαίνουν και πάντα συνέβαιναν άλλωστε, ανέκαθεν, και είμαστε πολύ τυχεροί που εκτυλίσσονται μπροστά μας, στις μέρες μας.
Πραγματικά είμαστε.
Και επειδή ως επί το πλείστον εδώ μιλάμε γιά κρασί, το κρασί δεν είναι μόνο του – έχει να κάνει με την πολιτική.
Την πολιτική; έλα τώρα!
Ναι, την πολιτική. Γιατί ως γνωστόν, ακόμα και στο περίπτερο να πας γιά τσιγάρα ή τσίχλες, θεωρείται πολιτική πράξη. Και οι πολιτικές γραμμές ή ατζέντες, πάντα, με κάποιο τρόπο, δηλωμένα ή άδηλα, εφαρμοζόταν γιά να υπάρχει μιά εύρυθμη διαχείριση από τους κρατούντες, προς εμάς, τους υπηκόους.
Μιά τέτοια ατζέντα -τύπου αφανούς ντιρεκτίβας- άρχισε να διακρίνεται δειλά πριν κάποιες δεκαετίες αφορώντας την Γη -την γη μας.
Δεν έχω καμιά διάθεση να εμβαθύνω περί της κινδυνολογίας ή πραγματικότητας, σε σχέση με τα φαινόμενα αλλαγών που αφορούν τον πλανήτη, τις ταλαντώσεις, περιοδικότητες, την αυτορρυθμιζόμενη εν πολλοίς συμπεριφορά με τις παγετώδεις, μεσοπαγετώδεις, θερμές ή υπέρθερμες περιόδους του.
Ούτε καν να σχολιάσω επιστημονικές έρευνες σε αρκτικές και ανταρκτικές περιοχές, αποκοπέντων κυλίνδρων πάγου βάθους χιλιομέτρων που δείχνουν με ασφάλεια -λένε- τις θερμοκρασιακές μεταπτώσεις, όπως γιά παράδειγμα ότι κάπου στον μεσαίωνα η μέση παγκόσμια θερμοκρασία ήταν 3 (!) βαθμούς πάνω από την αντίστοιχη σημερινή.
Ούτε ακόμα ακόμα, γιά θλιβερές φωτογραφίες των δεκαετιών ’20 και ’30, στην κυριολεξία καθημαγμένης και ερημωμένης γης από ανεξέλεγκτη υλοτόμηση σε αδιανόητη έκταση, αποψιλωμένης από αιωνόβια δάση, ένεκα της οικονομικής δυσπραγίας, με την ξυλεία να είναι να είναι πρόσφορη γιά φτηνή θέρμανση και όχι μόνον.
Είναι οι ίδιες εκτάσεις που σήμερα σφύζουν από δασώδη ζωή, με το μάτι να πιάνει πράσινο ως το τέλος του ορίζοντα.
Δεν ξερω τι, και αν ισχύει, δεν γνωρίζω, δεν απαντώ.
Γιά κάποιον λόγο λοιπόν, και γιά κάποιο πρόταγμα, πρίν κάποιες δεκαετίες μιά τάση, πολιτικής σύλληψης, βούλησης και εφαρμογής -έτσι λέγεται-, ξεκίνησε να αγαπά παράφορα και να υπερπροστατεύει τον πλανήτη.
Τόσο, που δημιούργησε ένα κινηματικού τύπου mantra, επενδεδυμένο με έναν φιλοσοφικό μανδύα, που σε κάποιες ακραίες εκφάνσεις του είχε θρησκοληπτική εμμονή, κάτι σαν νεοπαγανισμό.
Πως πάνω απ’όλα είναι ο πλανήτης.
Είναι το απόλυτο διακύβευμα, το παν, το άπαν.
Όλοι κείμεθα κάτω απ’αυτό, είμαστε μικρότεροι, ασήμαντοι μπρος στην σπουδαιότητα της Γαίας.
Ναι, Γαίας. Γιατί της απηύθυναν τον λόγο λες και πρόκειται γιά ζώντα, ενιαίο οργανισμό και αυτεξούσια οντότητα, κάτι που φυσικά ισχύει με κάποιο τρόπο. Μόνο που στην περίπτωση, τον λογίζουν σαν έλλογο τέτοιο, με συνειδητότητα, ακόμα και πνευματική διάσταση, στο πλαίσιο όπως είπαμε ενός ιδιότυπου νεοπαγανισμού.
Τώρα, είναι εύκολο να σκεφτούμε επιμέρους μικρο-παρακλάδια που ξεπήδησαν μέσα από αυτήν την τύποις γεωθεωρία, πολιτικής υποκίνησης, πάντα με άξονα την επίτευξη μίας εκκαθαριστικής επιχειρησιακής γραμμής.
Το εξαγνιστικό δηλαδή και πουριστικό, κυρίως υγιεινιστικά καθαρό μοντέλο, αυτό που αφήνει την φύση να μεγαλουργήσει χωρίς την μιαρή παρεμβατικότητα του ανθρώπου που σκοτώνει και ρημάζει, βιάζει την πλανητική ισορροπία, που οδήγησαν σε διεξόδους καθαρής ενέργειας, υποτιθέμενης ή μη, vegeterian και vegan αντίληψη, και ένα σωρό άλλα πράγματα που δεν “πειράζουν” το περιβάλλον και τον πλανήτη, την συμμετρία και αρμονία του σύμπαντος, και ούτω καθεξής.
Και το νάτουραααλ.
Νάτουραλ παντού, νάτουραλ και στο κρασί.
Ακούγεται απλοϊκό, έ; εύκολη, πρόχειρη, αυθαίρετη εκτίμηση, με ρηχή επαγωγή.
Δεν είναι όμως.
Το natural κρασί, ό,τι είναι τέλος πάντων αυτό, μιάς και είναι μιά ευρύτατη, χωρίς περιορισμούς ακόμα κατηγορία, αφού δεν υπάρχει κάποιο θεσμικό και νομικό πλαίσιο που να καθορίζει το πως και τι, εμπίπτει όσο πιό άμεσα γίνεται στην φάση, to the point ρε παιδί μου.
Και βολεύει πολύ, μιάς και σαν απόλυτη τρεντουλιά, δίνει το δικαίωμα να ασχοληθούν επισταμένως sommeliers και διάφοροι επαγγελματίες του κλάδου, γιά να καταρτηθούν με αυτόν τον τύπο οίνου εκτενείς λίστες, ακόμα και στα καλύτερα εστιατόρια ή wine bars παγκοσμίως, με την αιτιολόγηση -και είναι απολύτως σωστή- ότι το κρασί δεν πρέπει να μένει στατικό, είναι ανάγκη να ανανεώνεται και να επανεφευρίσκει τον εαυτό του.
Και έτσι μπαίνει και στα καλά τα σπίτια και τα καλά σαλόνια.
Και πάνω απ’όλα είναι ”καθαρό”, ”γνήσιο”.
Εδώ, πρέπει να εξαιρέσουμε όσους από ακράδαντη πεποίθηση, εσωτερική παρόρμηση και ιδιογενή οίστρο, παράγουν κρασί με τέτοιες, μη παρεμβατικές μεθόδους, φίλα προσκείμενες προς το φυσικό, μην ακολουθώντας έξωθεν επιταγές.
Και να καγχάσουμε με όψιμους τιμητές και πρώην λοιδορούς αυτής της τάσης, ορισμένοι μάλιστα ταγμένοι στον παμμέγιστο φάρο του by the book επιστημονικού εγχειριδίου, ή γιά να το πούμε καλύτερα, φόλα τεχνολογικοί, που είδαν φως και και μπήκαν, όπου φως βέβαια, μπαγιόκο.
Προσωπικά, δεν δίνω δεκάρα αν ένα κρασί είναι βιολογικό, βιοδυναμικό, ομοιοδυναμικό, natural, αν έχει 5 ή 200 mg/lt θειώδη, ή οτιδήποτε το εντάσσει σε κατηγοριοποιήσεις, εφόσον βέβαια είναι μέσα στα επιτρεπτά νομικά επίπεδα. Αυτό που με ενδιαφέρει, είναι να είναι απολαυστικό, να προσφέρει χαρά, στην παρέα και στο τραπέζι.
Που κολλάνε και πως συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους, και γιατί η πολιτική εξουσία κόπτεται να ενστερνιστούμε -αν το υποθέσουμε αυτό- την παγγαιϊστική της, τρόπον τινά, άποψη, είναι κάτι που χρήζει ιδιαίτερης, και κυρίως προσεκτικής ανάλυσης προτού καταλήξουμε κάπου ή πούμε καμία αρλούμπα.
Αυτό όμως, που πρέπει να είμαστε ενήμεροι και εν εγρηγόρσει, είναι πως ζούμε σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε κομβική φάση, σε πραγματικά κρίσιμο σημείο καμπής.
Ίσως μάλιστα ο κόσμος έτσι όπως τον ξέρουμε, να αλλάξει δραματικά.
Ίσως το σύστημα, όχι κατ’ανάγκη κάτι το μυστικιστικό, κακόβουλο, με άρχουσες ελίτ και τα τοιαύτα, αυτό ντε, το όλο, στο οποίο ενυπάρχουμε όλοι και είμαστε συμμέτοχοι και αλληλεπιδρώντες, να προσπαθεί να αναδιαταχθεί οικονομικά, κοινωνικά κ.τ.λ. και να εγκαθιδρύσει νέες πραγματικότητες.
Ίσως όμως όντως να εκπορεύεται από κάπου αλλού, και πάλι βέβαια, μόνο με υποθέσεις και εικασίες το σκιαγραφούμε, που πολλές φορές ακουμπάνε στα όρια του γελοίου, του φαιδρού, και άλλα τέτοια τζιζ στιγματιστικά.
Αυτό όμως που είναι θεατό γιά κάποιον με πιό διεισδυτική οπτική και σκεπτικιστή, ή από την άλλη πιό κακόπιστο, αναλόγως την θεώρηση και την ματιά του καθενός από μας και του τι έχει να τους προσάψει (τον υποτιθέμενο σκεπτικιστή ή τον υποτιθέμενο κακόπιστο), είναι πως οδεύουμε σε ένα νέο στάτους ανταλλακτικών αξιών.
Από την κατάργηση του κανόνα του χρυσού του Bretton Woods και το σύστημα των σταθερών ισοτιμιών και της άμεσης μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό, άρχισε μιά -πιθανόν καθοδηγούμενη- συνειδησιακή υποτίμηση του χρήματος. Αρχής γενομένης της πλαστικοποίησής του, και αφού πρώτα μετετράπη σε λογιστικό και άρα ανεξέλεγκτα πληκτρολογίσιμο, αφού δεν προϋπέθετε αντιστοιχία σε χρυσό από την Federal Reserve, μέχρι την επικείμενη ψηφιοποίησή του.
Ίσως, το επόμενο -πολύ επικίνδυνο ή καθόλου προβλέψιμο- βήμα, να είναι η πλήρης κατάργησή του και η αντικατάστασή του από συμπεριφερολογία, όπου θα πιστώνονται στον πολίτη μονάδες συμπεριφοράς. Καλής ή κακής, ευπειθούς στο κράτος ή όχι.
Ακραίο αν το σκεφτεί κανείς, αλλά σάματις τι είναι φυσιολογικό στην ιστορία της ανθρωπότητας;
Και ίσως, γιά να τραβήξουμε το σχοινί, να σχετίζεται άμεσα και άρρηκτα με το αναδυόμενο ως ύπατο πρόταγμα, εκείνο της προστασίας της Γης πάση θυσία και με κάθε κόστος, και κατά πόσο οι συμπεριφορές, που θα έχουν μετατραπεί σε ανταλλακτική αξία πλέον εν είδει νομίσματος, την πληγώνουν ή όχι.
Καλό παραμυθάκι ή όχι, ντιπ δεν ξέρω, ούτε καν αν έχει δράκο ή μας προκύψει σαυρίτσα.
Αυτό όμως που ξέρω, είναι ότι ταιριάζει γάντι με τους παράξενους και ενδιαφέροντες καιρούς μας.
Και βέβαια, ξέρω ακόμη καλύτερα τούτο:
Αντιπαθώ σφόδρα τους συνωμοσιολόγους.
Αποστρέφομαι όμως, με κάθε μου κύτταρο, τους συνωμότες.
