Ο Κόντες στις λάσπες.
Και που λερώθηκε, τίποτα.
Τίποτα δεν δύναται να θαμπώσει το κρύσταλλό του.
Η διαυγής, διάφανη καθαρότητά του, περνώντας ακόμα και μέσα από δύσβατα μονοπάτια, ακόμα και μέσα από την αδιευκρίνιστη ατραπό του φυσικού, διατηρεί την αγνότητά του, συγκρατεί τα λεπτεπίλεπτα, εύθραυστα χαρακτηριστικά του, που το καταδεικνύουν σαν το μεγάλο αδικημένο του Ελληνικού αμπελώνα.
Οι 1300 αριθμημένες φιάλες που το περιεχόμενό τους, παρμένο από έναν παλιό ξηρικό αυτόρριζο αμπελώνα, ζυμώθηκε αυθόρμητα με απειροελάχιστα θειώδη, έχουν να πουν πως ο Επτανήσιος ευγενής μένει άφθαρτος μέσα από όλες τις δοκιμασίες.
Και περιμένει την αναμέτρηση.
Ξέρουμε με ποιόν.
ΠΟΠ Ρομπόλα Κεφαλληνίας, Θηράμονα, Κεφαλονιά, Επτάνησα
Ρομπόλα
Ανοιχτό και κάτι, λεμονί.
Ο μικροσκοπικός αφρισμός που διαλύεται σύντομα, προδιαθέτει γιά πιθανή δευτερογενή ζύμωση, είτε μηλογαλακτική, είτε σακχάρων.
Μύτη που προδίδει αγνότητα, συγκρατημένη, με λευκά άνθη και άγουρα λευκόσαρκα, με έντονο το στοιχείο της άσπρης πέτρας και του λευκού ορυκτού. Από πίσω γκρέηπφρουτ με ελάχιστη νύξη κλημεντίνης, λευκά μπαχάρια και χλωρός βοτανικός χαρακτήρας.
Αγνό και στο στόμα, η υψηλή οξύτητα ξύνει την άσπρη πέτρα γιά να πάρει μαζί της το ορυκτό αμάλγαμα.
Γεμάτο, λευκόσαρκα ανθικό, με τους πικάντικους βοτανικούς τόνους να σέρνουν ελαφρά υποψία διοξειδίου που δεν χαλάει ιδιαίτερα, πλην όμως η αρκετή φαινολικότητα από τον μέσο ουρανίσκο και μετά, δίνει μιά όχι λεία πλεύση. Πιπεράτοι, λευκοί μπαχαρένιοι τόνοι και στην πίσω ανάγνωση του λευκόσαρκου και του γκρέηπφρουτ.
Μακρά, ιδιαίτερα ορυκτή αλλά και φαινολική επίγευση, με το διοξείδιο να κάνει ρελάνς καυστικότητας, και το bitter βοτανικό στοιχείο να μην υπεκφεύγει διόλου.
Θαλασσινά και ψάρια, αχνιστά μύδια με τρίχρωμες πιπεριές, άνηθο, μαϊντανό και σκόρδο, κοτόπουλο με κολοκυθάκια, μαϊντανοκεφτέδες, χορτόπιτες.
