Τα φρούτα τού καλοκαιριού.
Και τα τελάρα της πλησμονής ήταν γεμάτα.
Η ωδή τού Πάτμειου οινοποιείου στην ανοξείδωτη αλήθεια.
Το εύστοχο λανσάρισμα τού Μαυροθήρικου, σε μία κατηγορία που παραμελείται συστηματικά και που θα έπρεπε να γίνει σημαία για πολλά Ελληνικά ερυθρά.
ΠΓΕ Δωδεκάνησα, Βάγια Πάτμου, Δωδεκάνησα
Μαυροθήρικο / Μαυράθηρο
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί, ανεπαίσθητα διαπερατό, με ευρύ όμως μηνίσκο που ανοίγει την ανταύγεια.
Η μεθυστική φρουτώδης, τρισηδονική πανδαισία στην μύτη, λες και έχει ένα βαθύ ζαχαροπλαστικό υπόστρωμα, πέρα από τούς φρέσκους, πολύ ώριμους καρπούς. Λιωμένα μελανά σύκα και καραμελωμένη παστίλια μαύρου σύκου, σκούρα τσακισμένα κεράσια και γλάσο τους, ζαχαρωμένα σκούρα και μπλε-μωβ λουλούδια. Πανηγυρική σοκολατοειδής άποψη, με το σιρόπι σμέουρου να στάζει σεξιστικά σε διάφορα mi-cuits από βατόμουρα και αρώνια, παχύρρευστη κρέμα φραγκοστάφυλου και Crème de Cassis, το ηδύ συνεχίζει ακάθεκτα με γλυκό δέρμα και άπειρα γλυκά μπαχάρια. Στο τελευταίο κατώφλι, black roasted καφές και σκούρα ορυκτή ανάμνηση.
Τα πέρατα τής χυμώδους, λαγνικής νοστιμιάς είναι εδώ, στον γυαλισμένο σαν βελούδο ουρανίσκο. Περισσότερο ηδονή από όσο μπορεί να αντέξει η στοματική κοιλότητα, πλημμυρίζει με σκανδαλιστική, αμαρτωλή τρυφή που θα κάνει καιρό να δει και να νιώσει κάποιος. Δεν χρησιμοποιείται ένταση, μηδέ έκρηξη, όλα εμπεριέχονται μέσα στο νόημα τής νοστιμιάς και μόνο νοστιμιάς, ενώ το τορνάρισμα των πάντων εκεί μέσα είναι πραγματικά φανταστικό, αφού δεν υπάρχει η παραμικρή προεξοχή ή γωνία. Το γλυκό φρούτο είναι ο βασιλιάς και απόλυτος κυρίαρχος, συνεφέρνοντας όλο το ζαχαροπλαστικό, λικερένιο και σιροπάτο σύμπαν του, στον ζουμερό, αφράτα μέτριο όγκο. Η οξύτητα είναι εργαλείο, αφού χωρίς να δίνει καμία λαβή για συζήτηση ύψους, καταφέρνει να διαβάσει υπεράριστα το φρούτο, προσφέροντας παράλληλα εκπληκτική αναζωογόνηση λες και είναι cool-climate κρασί, παρότι αμιγώς μέτριας σκάλας, με τις απαλές τανίνες να είναι ακόμα ένα σημείο άξιο λόγου, στο απίθανο ψηφιδωτό τής στρογγυλάδας.
Η μακρά επίγευση με την σιγανή ορυκτή υπόμνηση, συνεχίζει την εργάρα τής νοστιμιάς απρόσκοπτα, σερβίροντας γιά άλλον ένα γύρο το φρούτο με τα ηδονικά παρεπόμενά του, με μιά ελάχιστη προσομοίωση καρυδιού.
Τρομερό σαν απεριτίφ δροσισμένο στους 14-16 βαθμούς κελσίου, ακόμα καλύτερο αν θα προσφερθεί με πλατώ ημίσκληρων κίτρινων λιπαρών τυριών. Δεν είναι για να παίρνεται αψήφιστα η φρουτώδης δύναμή του, θα πρέπει με ό,τι κάνει κολεγιά να παρατεθεί παράγοντας τής παχιάς σάλτσας ή τού κατ’επίφασιν γλυκού αντίμετρου. Ριζότο παντζαριού με λεπτές φλούδες τηγανητής παντσέτας, μακαρόνια με κιμά και κοκκινιστή σάλτσα με μοσχοκάρυδο και μπαχάρι, χοιρινό με ατζέμ πιλάφι και ντομάτα, χοιρινό με δαμάσκηνα, μοσχαρίσια πλευρά στην κατσαρόλα με σέλερυ, καρότα, μαρμελάδα κρεμμύδι, καρύδια και μπύρα.
