Οι μικρές σπινθηρίζουσες αναλαμπές των ξεχασμένων Θεών των αμπελιών.
Που φωτίζουν μέσα από τα σπαράγματα των πετρωμάτων, των φυλλωσιών των πρέμνων.
Και που στο θρυλούμενο νησί της αποκάλυψης, ενσαρκώθηκαν στο εσαεί αγαπημένο παιδί τους.
Ο οίνος του Μαυροθήρικου, το απόχυμο των λησμονημένων καρπών του Αιγαίου, βρίσκεται εκεί γιά να μας θυμίζει τα θαυμαστά που είναι νά’ρθουν μπροστά μας.
ΠΓΕ Δωδεκάνησα, Βαγιά Πάτμου, Δωδεκάνησα
Μαυροθήρικο / Μαυράθηρο
Μέτριο και παραπάνω ρουμπινί, με ιώδεις ανταύγειες.
Πολύ όμορφη, φρέσκια, πηγαία φρουτώδης μύτη με βαθιά ανθική υπόκρουση μωβ λουλουδιών.
Σμέουρα, που φτάνουν μέχρι και την ζαχαρωμένη τους εκδοχή, κεράσια, πάστα lingonberry, με τα δεύτερα να αμφιταλαντεύονται μεταξύ των κόκκινων και λίγο βαθύτερων χρωματισμών, ενώ πολύ διακριτοί βοτανικοί και ώριμα φυτικοί τόνοι κοντράρουν την δράση των γλυκών μπαχαριών. Ελαχιστότατη στίξη σκούρου ορυκτού και ιωδίου.
Η ανοξείδωτη δεξαμενή το έφτιαξε αρκετά νόστιμο, φρέσκο και φρουτώδες, πολύ καλιμπραρισμένο στον γεμάτο ουρανίσκο, με καλή, ελάχιστα πάνω από μέτρια ισορροπημένη οξύτητα και πολύ λείες, τορναρισμένες τανίνες, λιπαντικής φύσεως, ενώ παρουσιάζεται πιό ξηρό από την ξεγελαστική αίσθηση της μύτης. Το ανθικό στοιχείο έχει υποχωρήσει αισθητά, όχι όμως και το φυτικό, που επιδρά καταλυτικά στο μπαχαράτο κόκκινο φρούτο, αποφεύγοντας πάντως επιδέξια την πρασινίλα, μιάς και επιλαμβάνεται εντεταμένα μετά τον μέσο ουρανίσκο το ορυκτό, περισσότερο ασβεστολιθικής αντίληψης εδώ, να αποσπάσει την προσοχή αφενός και να προσδώσει φρεσκάδα αφετέρου, μην καταφέρνοντας ωστόσο να σβήσει τον αλκοολικό καύσο.
Καλή, αρκετά πάνω από μέτρια, πολύ ορυκτή επίγευση, που καθυποτάσσει το φυτικό στοιχείο σε ώριμη πρόσληψη, και εκείνη που αντιτάσσεται στο αλκοόλ γιά να μην επιβληθεί.
Χοιρινό με κοκκινιστές μπάμιες, κατσικάκι αλά πολίτα, κοκκινιστός τόνος με πράσινες ελιές, κάπαρη και φρέσκο κρεμμυδάκι.
