Το βασίλειο των πάγων.
Ο νόμος του χιονιά μέσα στην εύκρατη ζώνη.
Η παγωμένη ομορφιά της, μέσα στην κάμινο του θέρους.
Γιατί ψυχρό, δεν είναι κακό, όταν σε λένε Ρομπόλα.
ΠΟΠ Ρομπόλα Κεφαλληνίας, Μηνιές Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Ρομπόλα
Σχεδόν άσπρο στη όψη.
Το ορυκτό έλκει δεσποτικά γύρω του τα λευκά άνθη με τα λευκόσαρκα φρούτα, και μέσα από μιά φευγαλέα εστερική νότα νεότητας, μάλλον πεπονιού, ξανακλείνει τον κύκλο με διεισδυτική ασβεστολιθική και βρεγμένων βοτσάλων διάθεση.
Ανοιχτόχρωμα μπαχάρια αποτυπώνονται ευκρινώς, με χαμηλότατο, σχεδόν άοσμο, βοτανικό κατώφλι.
Ο υψηλότατος δείκτης της οξύτητας είναι σε κολεγιά με το πηγαίο ορυκτό δημιουργώντας διάτρημα, γιά να σημειώσουν έναν στακάτο, Δωρικό οίνο στον ουρανίσκο, που δεν ξεφεύγει από το μέτριο βάρος, εχθρό της αρωματικότητας.
Όξινα γκρέηπφρουτ με άγουρα λευκόσαρκα, αρτύζονται με ευχέρεια από ανοιχτόχρωμα μπαχάρια, ενώ τα λευκά άνθη αποτελούν φυσική συνέχεια της μύτης, όπου όπως και εκεί, μιά υφάλμυρη αίσθηση οστράκων νοτίζει την πρόσληψη.
Καλή, επιτακτικά ορυκτή και αρμυρή επίγευση, μπαχαράτη, με ικανό φαινολικό κράτημα και το θειώδες με άμεσο αντίκτυπο στον οισοφάγο.
Το classic green της Nomacorc, εξακολουθεί να με ενοχλεί σαν πώμα, και αφαιρεί αίγλη και στάτους από ένα τέτοιο κρασί, που πολλοί θα ζήλευαν να έχουν σαν entry level, χώρια που παρόλες τις OTR μετρήσεις, δεν το εμπιστεύομαι στο χρόνο.
Μακάρι η Ελληνική αρτηριοσκλήρωση, να επιτρέψει το ιδανικό βιδωτό κλείσιμο.
Όστρακα, κυρίως ωμά με λεμόνι, και θαλασσινά και ψάρια, είναι ο μονόδρομός του.
