Όσο κοντά, τόσο μακριά.
Μα εκείνη στέκεται στο κέντρο, μόνο όταν πληρούνται όλα.
Ο χρυσός κανόνας του μπαλάντζου, η ισορροπιστική τομή, μιά σφόδρα επιθυμητή κατάκτηση.
Οι μοίρες της γωνίας κλίσης γιά το απόλυτο ζύγι, είναι μιά πολύ εύθραυστη και εύκολα μεταβαλλόμενη συνθήκη, αλλά και συναρτώμενη άμεσα -εφόσον θέλουμε να επιτύχουμε ολιστικά την ακραιφνή ιδεατότητά της- από το χρονικό περιθώριο του ορίζοντα ποσιμότητας.
Και η τελευταία χρονική παράμετρος, δεν πρέπει ποτέ να παραμελείται.
Οίνος Ποικιλιακός Λευκός Ξηρός, Βαρειά Τροιζηνίας, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Ανοιχτό χρυσαφί.
Στυλάτη αναγωγική καπνίλα στην μύτη που προσδίδει κύρος, την ώρα που η εμβάθυνση αποκαλύπτει εντεταμένη λιπαρή αίσθηση με φρέσκο βούτυρο να αλοίφει το φρούτο της κρέμας λεμονιού και του lemon curd, έχοντας την καραμέλα μπανάνας να στέργει με ύστερη, προχωρημένη εστερικότητα. Κίτρινα γερασμένα άνθη και γαρδένια στήνουν το ανθικό περιβάλλον, ενώ δίνει γλυκές μπαχαράτες νότες, σαφράν και κουρκουμά, με χωνεμένες εντός, ήπιες βοτανικές νύξεις.
Ώριμο και απαλό στον γεμάτο, λιπαρό ουρανίσκο, αλλάζει ελαφρά το τροπάριο διεκδικώντας μνήμες από lemon mousse και καραμέλα λεμονιού, γινωμένα κίτρινα άνθη, και επιδεικνύοντας ζωτική πλην ισορροπημένη οξύτητα που δεν παρουσιάζει σημάδια κόπωσης. Το μπαχαρένιο πλαίσιο κινείται εμφατικά και περισσότερο spicy, αφού παρέχονται και ξύσματα κίτρου και lime, με το τελευταίο να ανοίγει την βοτανική εισροή.
Καλή, αρκετά φαινολική επίγευση, όπου τα πιό διακριτά ξύσματα εσπεριδοειδών που ανατροφοδοτούνται από ορυκτή φρεσκάδα, βρίσκουν τα μπαχάρια ακόμα πιό πικάντικα, και τέλος το βοτανικό θέμα σε πλήρη ανάπτυξη. Το θειώδες είναι πολύ αισθητό ακόμα δείχνοντας καυστικότητα.
Η σοδειά του ’17 είναι αυτή που διατίθεται σαν τρέχουσα της ετικέτας.
Παέγια θαλασσινών με σαφράν, βελουτέ μπουγιαμπέσα με αυγολέμονο και μικρά βραστόψαρα, γεμιστά κολοκυθάκια, λαχανοντολμάδες με κρέμα αυγολέμονο, σουφλέ τυριών, τορτελίνι με γέμιση ανθότυρου και σπανακιού, ριγκατόνι ή βίδες με κρέμα μοτσαρέλας και παρμεζάνας.
