Ότοβος άλιμος.
Η αρχή της απροσδιοριστίας της θαλασσινής εμβάπτισης.
Και ο Χάϊζενμπεργκ, υποκλίθηκε στην αιτιοκρατική δυναμική της αρμύρας.
Όταν τα σταφύλια του Ροδίτη, ήπιαν με το κουτάλι θαλασσινό νερό.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Βαριά Τροιζηνίας, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Βαθύ λεμονί.
Απίστευτη αίσθηση στην μύτη, που γοητεύει με το αντιθετικό δίπολο από θαλάσσιες φυκάδες, κρίταμα καθώς και ζωντανά ανοιγμένα όστρακα, που αποπνέουν ιωδιούχο αέρα, σε αντιδιαστολή με μέλι φλαμουριάς μαζί με λεμονάτη κρέμα. Αρκετά μπαχαρένια, αρτύζει με πιπερόριζα και κουρκουμά το ώριμο κίτρινο ανθικό περιβάλλον.
Σοκαριστικό, γκροτέσκο, παράδοξο, ακρότατα ανορθόδοξο στον ουρανίσκο.
Εξαιρετικά κολλώδες, μοιάζει με χταποδόζουμο μαζί με oyster sauce και οξυμελόγαρον, θρυμματίζοντας κάθε στεγανό και καταστρέφοντας κάθε προσλαμβάνουσα. Μέτριος, πηχτός όγκος και η οξύτητα δείχνει να δανείζει και να δανείζεται μεταλλικά άλατα, που ούτως ή άλλως την συνιστούν, γιά να καθίσει στο μέσον μιάς παράξενης όσο και αμφιλεγόμενης ισορροπίας. Νανογραμμάρια από την οργανοληψία της μύτης, δημιουργούν ένα σκηνικό πλήρους σύγχυσης, καθώς σε συνάρτηση με τις παραπάνω ωκεάνιες παραστάσεις διαλύουν κάθε αποθηκευμένη οινική μνήμη.
Το μήκος της επίγευσης είναι πολύ καλό, βαδίζοντας στην ίδια σουρεάλ διάθεση, κάνοντας διαρκώς γαργάρες με αλατόνερο, μαζί με μικροκλάσματα της οργανοληπτικής ολότητας και ξηροκαρπάτα ίχνη.
Βυθίστηκαν 4 μέρες στην θάλασσα και παρέμειναν κάτω από το νερό τα σταφύλια του, προτού την έκθλιψη και κατόπιν οινοποίηση, όπου αργότερα το κρασί παρέμεινε 5 μήνες περίπου σε πιθάρια.
Κάποιοι θα το βρουν αηδιαστικο. Μην το απορρίψετε κατευθείαν, εγκύψτε πάνω στην ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητά του, δοκιμάζοντάς το τρεις συνεχόμενες μέρες γιά μία βαθμηδόν ένταξη στην πραγματικότητά του.
Αλμυρές τάρτες, αλίπαστα, καπνιστά ψάρια, κίτρινα σκληρά σφόδρα αλμυρά τυριά, μην το ξεγράψετε με πουλερικά και λευκό κρέας, αρκεί να συνοδεύονται από τσιμπημένες στο αλάτι σάλτσες και μαρινάδες, όπως σάλτσα από ροκφόρ και καρύδια.
