Δευκαλίων των κόσμων της φωτιάς της.
Φερεαυγής των σκοταδιών του τύμβου της.
Υπέμενε τα δεινά της Περσεφόνης, το άχθος των ανθρώπων.
Οργίων, η δάδα η πυρφόρος στην ανέγγιχτη ομορφιά της Μαυροδάφνης.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Κεχριώνας Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Μαυροδάφνη
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί με βυσινί μηνίσκο.
Κόσμια γιά τα δεδομένα της ετικέτας μύτη, με γλυκά μπαχάρια να αρτύζουν το πυκνό πρόταγμα αγριοβύσινου, ενώ κόκκινα και λίγο πιό σκούρα κεράσια έπονται, σε μιά κλειστή αποτύπωση που αφήνει δερματικές και βοτανικές διαφυγές με το σταγονόμετρο, να κομπανιάρουν την τάρτα βατόμουρο.
Αρχοντικό και μεγαλειώδες όμως στο ήπια γεμάτο στόμα, με ακίδα την εξαιρετική, διακορευτική οξύτητα, εξολκεί την πραγματική φύση της ποικιλίας αλλά και τον χαμένο στην μύτη εαυτό της ετικέτας.
Ανασύρει σβωνιά, σταύλο και ζωικές, δερματικές αναφορές μαζί με εκφραστικό βοτανικό μπρίο, γιά να τα κεράσει μέσα στην καρδιά του πάρα πολύ συμπαγούς μπαχαρένιου φρούτου δαμάσκηνου, αγριοβύσινου και τάρτας κερασιού, που συνιστά τον πυρήνα, και ενώ οι πελώριες τανίνες έχουν υποστεί εξέχον σμίλεμα γιά να γίνει σάρκινη και γλυκιά η ισχυρή φυσιολογία τους.
Η σθεναρή συνεκτικότητα του μέσου ουρανίσκου, δεν άφησε να διαφανεί η ορυκτή γραμμή, που στην μακρά, μπαχαρένια επίγευση με την μόκα και σοκολάτα, εκτείνεται απρόσκοπτα, ενώ ζωική και βοτανική πρόσφυση την κοσμούν, με την παρουσία του αλκοόλ διακριτή.
Ο καλύτερος Οργίων που έχω δοκιμάσει.
Ελάφι με γκλασαρισμένη σάλτσα φρούτων του δάσους, βοδινό χτένι στο φούρνο από την περίφημη ξανθιά ράτσα του Ταξιάρχη, αρσενικό Νάξου, παλιό 17άμηνο κασέρι Ξάνθης, βουβαλίσιο μαριναρισμένο με βότανα διάφραγμα, απευθείας στα κάρβουνα, πηχτή κοκκινιστή μανέστρα με βοδινή ουρά και μάγουλα.
