Μαγεμένος στο Montefalco.
Η ανεξήγητη -ή και όχι- προσκόλληση.
Το Ιταλικό στοιχείο σε δένει γερά μαζί του.
Στα κεντρικά της χερσονήσου, ένα σταφύλι γεμάτο ιδιοτροπία σε κάνει να μην θες να το ξεχάσεις, όσες δυσκολίες και δεινά κι αν σου προσφέρει.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Φαλάνη Λαρίσης, Θεσσαλία
Sagrantino
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί με πολύ ισχυρό γκρενά αντίλογο.
Έκπαγλης ομορφιάς και σοβαρότατης πολυπλοκότητας ώριμη μύτη, που σε τραβάει στο τοπίο της Umbria. Μεθυστικά αρώματα από λικέρ ιβίσκου, αφήνουν να εξαπλωθεί το πολύκοσμο τού ανθικού στοιχείου, λουλάκι, μαζί με ερυθρές και μπλε-μωβ εκπτύξεις τού λουλουδένιου φάσματος, προσθέτουν. Λιαστά, αφυδατωμένα και βαθιά ώριμα κόκκινα φρούτα, ζωγραφίζουν πινελιές σαγήνης στο κάδρο. Υπέρκομψη φυτική και βοτανική θεματική, όταν αρμπαρόριζα, αποξηραμένο σέλερυ και σέλινο εμβάζουν διακριτικά. Μιά λεπτή οξειδωτική γραμμή με βαλσάμικο παράγωγο, δίνουν πετιμέζι ροδιού. Ξύσμα μολυβιού στον ορυκτό, γραφιτικό ορίζοντα, νοτισμένη μαύρη γη που αναβλύζει χωματίλα. Ποιοτικός σκούρος καφές και σοκολάτα, γλυκά μπαχάρια πάμπολλα, σιρόπι χαρουπιού σε ένα ξηροκαρπάτο alter ego, για ένα χωνεμένο, ωραίο βαρέλι.
Ελκυστικό τού κερατά στο στόμα, φέρνει την βαλσάμικη εξέλιξη με έναν μετρημένο, προσεκτικό και γραμμικό τρόπο, εξάροντας πρωτίστως την θέλξη. Βαθιά και αβίαστα νόστιμο, μορφοποιεί όλο το υπόλοιπο, ιδιαίτερα πιπεράτο κόκκινο φρούτο καταλήγοντας σε γλυκόξινη φυσική μαρμελάδα cranberry, αλλά και cherry pie. Ζουμερός όγκος, που θέλει να εκτραπεί προς τον γεμάτο, αλλά οι δυνάμεις της συμπύκνωσης τον κρατάνε σε υπέρχειλα μέτριο. Σημειώνεται εκ νέου σοβαρή πολυπλοκότητα, όταν τα βοτανικά και φυτικά στοιχεία του περιβάλλουν όμορφα το ανθικό περιθώριο τού φρούτου, με την οξύτητα να είναι σε αξιοσέβαστο σημείο ύψους και καιριότητας, διαβάζοντάς τα. Η μεγάλη γκάμα μπαχαρένιων, σοκολατοειδών και καφεδένιων αρωμάτων, ομογενοποιείται με τα ορυκτά, γραφιτικά και γήϊνα στοιχεία, με τα ξηροκαρπάτα να αρχίζουν να παίρνουν κεφάλι. Το κατά δύναμη στρογγυλό, αφού οι διαβόητες, σκληρές και στυπτικές τανίνες του σταφυλιού, που ακόμη και τύποι σαν τον Lungarotti δεν μπόρεσαν να εξημερώσουν, προεξέχουν αλλά χωρίς απάνθρωπο γράπωμα, παρότι με τεράστιο πλήθος και μάζα.
Πολύ καλή σε μήκος επίγευση, βαλσάμικη, ορυκτή και αναφανδόν γραφιτική, εκεί όπου η στυπτική τανική δύναμη αρχίζει και γίνεται για τα καλά αισθητή. Στις εξαρχής μπαχαρώδεις, σοκολατένιες και καφέϊνες νύξεις, η ξηροκαρπάτη προσφορά μπαίνει ακόμα πιό διακριτά.
Η τρέχουσα χρονιά στα ράφια, και μιά ευκαιρία να δοκιμάσει κανείς το δύστροπο αυτό σταφύλι σε εξελιγμένη και ώριμη φάση, πιστέψτε με όχι μακριά από τα ωραία -όσα είναι- δείγματα της ποικιλίας από την μέση της Ιταλίας.
Εξαιρετικό με μαγειρευτά κατσαρόλας και φούρνου, κοκκινιστά κρέατα, αλλά και ώριμα σκληρά κίτρινα ποιοτικά τυριά. Γαϊδουροκοπές τύπου Bistecca, θα κάτσουν πολύ ωραία. Πιπεράτα Ziti με ζωμό βραστής γίδας και τα επιλεγμένα κομμάτια από την σπάλα της. Κεφτέδα φούρνου ανάμικτη, με πατάτες στον αέρα, cassoulet με καπνιστά λουκάνικα.
