Οι χρυσοθήρες είχαν το Ελντοράντο και το Κλοντάϊκ. Το οινικό μυθικό Ελντοράντο βρίσκεται στην συνείδηση των περισσοτέρων οινόφιλων στη Βουργουνδία, αν υποθέσουμε ότι ο άλλος διακαής προορισμός βρίσκεται λίγο πιό νοτιοδυτικά.
Ας σκεφτούμε ότι τον ζωοδότη της ερυθρής Βουργουνδικής καρδιάς ενσαρκώνει το Pinot Noir. Οποιαδήποτε οινοπαραγωγός περιοχή θα ήθελε να σφετεριστεί τον θρόνο αυτής της κορυφής (κάτι διόλου εύκολο, αλλά στο κάτω-κάτω όλοι γιά ένα όνειρο ζούμε…), θα έπρεπε να παραθέσει μιά ποικιλία με συναφή χαρακτηριστηκά.
Στον τόπο μας οι δύο ποικιλίες που προσεγγίζουν το δυνατόν αυτή τη κατάσταση, είναι το Λιάτικο και το Λημνιό, όσπου νά’ρθουν και μερικές άλλες που έχω κατά νου, να συμπληρώσουν τους μνηστήρες…
Ισμαρικός Τοπικός Οίνος, Κομοτηνή, Θράκη
Λημνιό
Το δε τελευταίο, το Λημνιό δηλαδή, μέσω των οινοποιήσεων της Μελίνας Τάσσου, ολοένα και αξιώνει περισσότερης προσοχής και -κρυφού- θαυμασμού, καθώς η χρονιά του ’11 το παρουσιάζει πιό ώριμο σε μύτη και σε στόμα , ακόμα και στο χρώμα, με απίθανο λούστρο και μεστή ολοκλήρωση.
Κόκκινα και πιό σκούρα κεράσια, φράουλες μαζί με raspberries και mulberries, δίνουν ρεσιτάλ φρούτου στη μύτη, αλλά και στό πιό πλήρες από άλλες φορές σώμα με τα διακριτικά μπαχαρικά, τον κρυμμένο φυτικό υπαινιγμό και τις συγκινητικά ιδανικές, σχεδόν αψεγάδιαστες τανίνες. Ωραίο πράγμα το pigeage..
Η υψηλή οξύτητα περνάει ένα εσπεριδοειδή τόνο και περατώνει την μακριά επίγευση που ανασύρει στο διάβα της και μιά υποψία στάχτης και πίσσας.
Δεν έχει δείξει τίποτα ακόμα, κλειστό όπως είναι, εγείροντας προσδοκίες σοβαρής πολυπλοκότητας στην επόμενη οκταετία τουλάχιστον.
Δώστε του ένα ζουμερό T-bone steak, και αφήστε τα να ερωτοτροπήσουν.
