Αλλόγλωσσο ραπόρτο.
Η μη κατανοητή διάλεκτος των σακχάρων.
Και τα ημίξηρα μυστικά, διατυπωμένα σε κάποια κλειδωμένα κυτία.
Και η ζαντία, η Ποντιακή λέξη γιά την τρέλα, αδυνατεί να βρει Lingua Franca με την βορειοευρωπαϊκή φόρμουλα που επεξηγεί τα πως και τα γιατί της ανάλαφρης γλυκύτητας.
Οίνος Ροζέ Ημίξηρος, Μυρτόφυτο Καβάλας, Μακεδονία
Μαλαγουζιά 50%, Merlot 50%
Ανοιχτό προς μέτριο χάλκινο-σομόν.
Πειστική της γλυκύτητας μύτη, όπου προσπερνώντας ένα θειολικά αναγωγικό και τερπενικό φάσμα, αναδεικνύει ζαχαρωμένα άγουρα κόκκινα φρούτα, αλλά και ζαχαρωμένα λουλούδια, μαζί με πυρηνόκαρπα και σε τριτεύοντα ρόλο κάποια εσπεριδοειδή, όλα κυμαινόμενα σε πορτοκαλί ως επί το πλείστον χρωματισμούς. Δεν είναι ιδιαίτερα μπαχαράτη ή πιπεράτη, πλην όμως διέπεται από αρκετά διακριτή φυτική ανάγνωση.
Λεπτός όγκος στο στόμα, και αν πούμε ότι η πασχίζουσα γιά ισοκράτημα σακχάρων και οξύτητας, ισορροπία, δεν ρέπει καταφανώς κάπου με έμφαση ή βούλα, ίσως να είναι το καλό μέρος. Σε κάθε περίπτωση όμως, το κρασί δεν δρέπει δάφνες φρεσκάδας και δροσιάς, αφήνοντας ένα ανεκπλήρωτο που αφορά την εσωτερική ένταση και διεισδυτικότητα του φρούτου που παρασέρνεται σε δρόμους γλυκύτητας, όπου η τελευταία είναι αυτή που τραβάει την προσοχή, παρά το φρούτο καθεαυτό. Αυτό που βοηθάει σε μιά πιό ανάλαφρη πρόσληψη, είναι το φευγαλέο ορυκτό πέρασμα, καθώς καθίσταται αντιλήψιμη η ηδεία φυτική γραμμή, με ένα απαλό, λείο ερέθισμα από τις αδιόρατες τανίνες. Το θειολικό κομμάτι δεν έχει εγκαταλείψει.
Κάτω από μέτρια σε μήκος επίγευση, κάπως άκομψα φαινολική και με την φυτική νύξη να έχει bitter εκφάνσεις, το δε θειώδες έχει καλή συμμετοχή.
Η αμφιλεγόμενη αποστολή του σαν απεριτίφ ίσως καλύψει κάποιους, ενώ με φρουτοσαλάτες, thai food, γλυκόξινη Ασιατική κουζίνα, πιθανόν να δοκιμαστεί καλύτερα.
