Προασπιστής μιάς αιώνιας παρακαταθήκης.
Η τήρηση των προβλεπομένων της παλιάς σχολής, το αντικρύ χαμόγελο των αγαπητικών της παράδοσης.
Μιά θεματοφύλαξη, που βρίσκει διστακτικούς τους αντισυμβαλλομένους παρακαταθέτες προς άρση της, μιά σταθερά που χαροποιεί την βαθιά ριζωμένη ενστάλαξη της ρητίνης στο συλλογικό θυμικό.
ΠΓΕ Αττική, Ρετσίνα Αττικής Ονομασία Κατά Παράδοση, Κορωπί Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Μέτριο λεμονί με πρασινωπούς ιριδισμούς.
Έντονα ρητινώδης μύτη, με την βοτανική βεντάλια να απλώνει με πευκοβελόνες, δενδρολίβανο και καμφορούχα, ευκαλυπτένια αρώματα. Εντός της, λευκά άνθη και λευκόσαρκο φρούτο με εσπεριδοειδή υποψία, αλλά και διακριτά ανοιχτόχρωμα μπαχάρια που εκτείνονται και στο πικάντικο φάσμα.
Με σαφές το πρόταγμα του πεύκου στον ουρανίσκο στο αρχικά λιπαρό σώμα, που βρίσκει την καλοβαλμένη μέτρια οξύτητα να διανέμει την επίμονη επιρροή του, σε μπαχαράτο, ανθώδες και λευκόσαρκο φόντο, ενώ σύντομα στενεύει φαινολικά, γιά να καταταχτεί στον πάνω από μέτριο παρ’όλ’αυτά, όγκο. Αρκετά bitter μετά τον μέσο ουρανίσκο, προσλαμβάνει άτονες κιτρώδεις υπόνοιες, οι οποίες δεν μπορούν να αποσπάσουν από την ολοένα και πιό εντεταμένη βοτανική πίκρα.
Μέτρια, ιδιαίτερα φαινολική επίγευση, αναφανδόν βοτανίζουσα και με προσχωρητικά -ίσως υπερβολικά- σημεία να αναλαμβάνουν, έχοντας ελαφρά καυστικότητα από το θειώδες.
Παρ’ότι δεν θά’πρεπε, δύσκολο στο τραπέζι, λόγω της έντονης ρητινικής του σύστασης.
Θα πρέπει να απαρταίτητα να υπάρχει το βοτανικό στοιχείο, και τότε, όλο το μεζεδακίστικο σύμπαν είναι δικό του, από κολοκυθοφτέδες και χοχλιούς μπουμπουριστούς με δενδρολίβανο, μέχρι απάκι με φασκόμηλο και κατσίκι με εστραγκόν.
