Ο Ροδίτης πάνω απ’την λίμνη.
Και τι να θέλει άραγε στα πάνω μέρη.
Χαζή αναρώτηση, κενή. Παντού μπορεί να κατοικεί ένας Ροδίτης.
Παντού μπορεί να χωράει, με την εύπλαστη, φιλική, απροβλημάτιστη ως επί το πλείστον φύση του, αρκεί να τον ερεθίζουν πράγματα που να τον εξωθούν ώστε να γίνει καλύτερος.
ΠΓΕ Κοζάνη, Μελίσσια Κοζάνης, Μακεδονία
Ροδίτης
Λίγο παραπάνω από μέτριο λεμονί, με πρασινωπές ανταύγειες.
Αποκαλυπτική, πολύ ωραίας στόφας μύτη παρόλα τα ελάχιστα ψεγαδάκια τσίκνας που τελικά περνούν στο ντούκου, αφού confit αχλάδι, πουρές και κρέμα ξινόμηλου μαζί με γλάσο από νεκταρίνι, φροντίζουν γιά την πλήρη κυριαρχία τους. Κίτρινα άνθη σε μεγάλο εύρος, περιρρέουσα βοτανική φόρμα που εισχωρεί όλο και πιό βαθιά, πικάντικα ανοιχτόχρωμα μπαχάρια.
Μόνο αν.
Αν η γευστική επικαιροποίηση του οσφρητικού κώδικα, δινόταν με νεύρο, κραδασμό, διείσδυση. Και το φρούτο, νόστιμο καθώς είναι, στον ελαφρώς γεμάτο, λιπαρό όγκο, παλλόταν από ένταση και έκρηξη. Και αν η χλιαρή, ανέξοδη οξύτητα, δαπανούσε λίγο χαμηλότερο από το απογοητευτικά υψηλό 3,71 pH, μόνο τότε, θα μιλούσαμε αλλιώς. Παρ’όλ’αυτά, τον κρίσιμο παράγοντα της φρεσκάδας επωμίζεται το σθεναρό ορυκτό στοιχείο, που βάλθηκε να αναμορφώσει την ελλιπή όξινη διάτρηση με τα κύματα δροσιάς που προσφέρει, και με τον ολοένα και πιό επιδραστικό βοτανικό συνειρμό και την γενικότερη πικάντικη μπαχαρένια συνεισφορά, ολοκληρώνεται ο κύκλος χωρίς σημαντικές απώλειες.
Μετρίου μήκους επίγευση, όπου στην γενικότερη θέρμη από το αλκοόλ και το ελαφρύ καψιματάκι από το θειώδες, έρχεται η ανακουφιστική ορυκτή δράση, μαζί με τον βοτανικό οίστρο που επιδεικνύει και την πικάντικη μπαχαρένια θεματική, γιά να αποσπάσουν την προσοχή.
Πιθανολογείται μιά καλύτερη έκφραση μέσα στην διετία.
Χωρίς κολλήματα στις προτιμήσεις του, πάει με πολλά. Θαλασσινά και ψάρια, λευκό κρέας και πουλερικά με βοτανικές σάλτσες βουτύρου-λεμονιού, μαλακά και ημίσκληρα κίτρινα τυριά, σουφλέ πατάτας, ζυμαερικά φούρνου ή και με κρεμώδεις λευκές σάλτσες.
