Ληλάντια Γη Δύο Κορυφές Ασύρτικο – Μαλαγουζιά – Αθήρι 2024

ΠΓΕ Εύβοια, Μύτικας Εύβοιας, Στερεά Ελλάδα
Ασσύρτικο 50%, Μαλαγουζιά 30%, Αθήρι 20%

Ανοιχτό χρυσαφί, ίσως αρκετά εξελιγμένο για ένα κρασί τής τρέχουσας χρονιάς, που έγινε με κλασσική λευκή οινοποίηση.
Το ζαχαρωμένο και γλασαρισμένο είναι το πρώτο πράγμα που έρχεται στην καλά ώριμη μύτη, φέρνοντας στο προσκήνιο εσπεριδοειδή, κίτρινα φρούτα και ωχρά λουλούδια. Την ίδια ώρα, πλανάται μιά τροπική υπόνοια που δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί πλήρως, σιγοψιθυρίζοντας κάτι από ζελέ ανανά, αλλά η κομπόστα ροδάκινου πιό δυνατή σαν πρόσληψη. Καταχωνιασμένες βοτανικές νότες που δεν μπορούν να ξεμυτίσουν, ανοιχτόχρωμα μπαχάρια με ήπιο πικάντικο τόνο, η πόρτα τής εξέλιξης χτύπησε με αχνά ίχνη κρέμας χαμομηλιού.

Δεν είναι που μπορεί να τού προσαφθεί κάποια βαριά κατηγόρια στον ουρανίσκο. Ούτε που απαντάται κάποια νωθρότητα σε σχέση με την ένταση και την εκφραστικότητα. Όλα προσπαθήθηκε να γίνουν όπως πρέπει για ένα τέτοιου τύπου κρασί, που φαντάζομαι δεν είχε αξιώσεις για παγκόσμια καταξίωση, παρά να βγάλει λίγο παραέξω τον τόπο του στην ημεδαπή. Αυτό που πιό πολύ δεν το αφήνει να ανέβει στην συνείδηση τού δοκιμαστή, μάλλον είναι η έλλειψη χαρακτήρα, κι αυτό είναι ένα παράπτωμα που δεν προσπερνάται εύκολα. Όχι τόσο εξελιγμένο -φαινομενικά- όσο στην μύτη, και σε έναν μετρίου βάρους, ηπίως λιπαρό όγκο, το φρούτο πασχίζει να πείσει για περισσότερη νωπότητα, με την ζαχαροπλαστική έκφραση να κρατάει σθεναρά. Η οξύτητα -από μέτρια θέση και με ίσως λίγο διόρθωση τεχνολογικά προς τα πάνω-, ανταγωνίζεται την εντεταμένη bitter φυτική γραμμή, ως προς την πρόσδοση φρεσκάδας, με ανεκτά αποτελέσματα.

Μετρια σε μήκος και λίγο παραπάνω επίγευση, εκεί όπου το φυτικό bitterness αρχίζει και γίνεται απόλυτα κυρίαρχο και αντιαισθητικό έως ενοχλητικό, μονοπωλώντας, με το πείραγμα τής οξύτητας να γίνεται αισθητό, και την δυσχέρεια στην απόλαυση να είναι εμφανής.