Αειφεγγής μέσα στους χρόνους.
Αειβλαστής στους τόπους, που όνομα της λαλιάς τους ο καθείς της έδωκεν.
Γιά να χαρεί από τον καθέναν τα καλά που τα χώματά του δίνουν. Να σπαρεί με τις γενιές των ανθρώπων μαζί, να πεθαίνουν και να ξαναγεννιούνται, να τα αφανίζουν οι στρατιές και κείνα μαζί να ξαναφύονται, να τα σαρώνουν οι καιροί και κείνα πάλι μαζί να βγάνουν σπέρμα.
Ναι, η μοίρα ανθρώπου και αμπέλου μαζί είναι.
Και στην ζωή και στον θάνατο.
ΠΓΕ Εύβοια, Μύτικας, Εύβοια, Στερεά Ελλάδα
Μαυροκουντούρα
Μέτριο λαμπερό ρουμπινί.
Ωραίας αισθητικής μύτη, με cassis, μύρτιλα και φραγκοστάφυλα σκούρων χρωματισμών.
Μελάνι, άνθη και ήπια γλυκά μπαχαρικά, υποψία στιλβωμένου δέρματος, υπαινιγμός μαύρου ορυκτού.
Νεαρή αλλά με στόφα.
Πολύ όμορφα γεμάτο στον ουρανίσκο και καθόλου εκφοβιστικό στην απλωσιά του.
Πλούσιο μαύρο φρούτο με ανθικούς υπαινιγμούς, πνίγει τις ικανότατες, στιβαρές, αλλά καλοδουλεμένες τανίνες, ενώ η ενεργητική οξύτητα του δίνει αέρα, το αβαντάρει.
Στρογγυλό και ακομπλεξάριστο, δίνει αυθόρμητη ευχαρίστηση πληρώντας ισορροπία και εξορύσσοντας απίθανο μαύρο ορυκτό και σταχτένιο στοιχείο, αλλά και ζωικούς, δερματικούς τόνους.
Υποψία ιωδίου και μελάνης, με κάποια απειροελάχιστα, σχεδόν άβγαλτα βοτανικά στοιχεία, να δίνουν υποσχέσεις περαιτέρω διεύρυνσης της βεντάλιας πολυπλοκότητας, παρότι νεότατο.
Βαθιά, νόστιμη, δερματική και ζωική επίγευση με στρωτά μπαχάρια και το φρούτο να ακολουθάει στρωμένο με γλυκιές τανίνες και μαύρο σπασμένο ορυκτό.
Επί έξι συναπτές ημέρες γινόταν καλύτερο.
Μπροστινό μοσχαρίσιο ποδαράκι με μπόλικο ζελέ με κους κους, βόειο χτένι στην γάστρα, μοσχαρίσια μάγουλα.
