Μιά σερενάτα γιά το ροζ.
Και μιά ιστορία ευπειθούς σύνταξης.
Ο κοινός τόπος, συναρμογή των δύο μακρινών, δύο ξένων ποικιλιών.
Των αλλοτινά φερμένων, που δίνουν τώρα την αρμονική γραμμή – Το κέρδος της σομόν εποποιΐας.
Ποικιλιακός Οίνος Ροζέ Ξηρός, Μύτικας Ευβοίας, Στερεά Ελλάδα
Μαυροκουντούρα, Gewürztraminer
Μέτριο σομόν με χάλκινες ανταύγειες.
Εξόχως αρωματική και πικάντικη, μπαχαρένια μύτη, με λίτσι, ροδόνερο και λουκούμι τριαντάφυλλο, να επικοινωνούν άμεσα με ροζ άνθη, ξύσματα εσπεριδοειδών, πράσινα βότανα, στο κέντρο των λευκόσαρκων και πυρηνόκαρπων φρούτων.
Λιπαρό, ζωτικό και εκδηλωτικό στον ουρανίσκο, χρησιμοποιεί την πολύ καλή οξύτητα γιά να αντλήσει ενέργεια και να διασπείρει το αρωματικό δυναμικό στον μέτριο όγκο, με σχεδόν καθόλου τανικότητα, όπως και γιά να κόψει την μικρή επίφαση γλύκας που το διατρέχει.
Κυρίως άξονας το εσπεριδοειδές στοιχείο μαζί με πολυποίκιλων χρωματισμών ξύσματά του, δίνει τον τόνο, γιά να προσαρμοστούν γύρω του ιδιαίτερα μπαχαρένια και πικάντικα, βοτανικά, ανθικά, λίτσι, και πυρηνόκαρπων φρούτων στοιχεία, με μία λουκουμένια ηδύτητα που του χαρίζει.
Μέτρια επίγευση, πολύ μπαχαράτη και piquant, με το ευρύ του αρωματικό σύνδρομο να βρίσκει εφαρμογή και εδώ, δίνοντας αβάντα στην βοτανική διάσταση, και με ελαφρά διακριτό το θειώδες.
Ριζότο θαλασσινών με ντοματίνια και μπαχάρια, μακαρονάδες οστρακόδερμων, πηχτά σαγανάκια μυδιών, γαρίδας και πεσκανδρίτσας, παέγια θαλασσινών, γαύρος και παλαμίδα πλακί, τηγανητές κουτσομούρες και ψητά μπαρμπούνια.
