Η μετάβαση σε νέες φιλοσοφίες και διαφορετικό προσανατολισμό, δεν είναι πάντα εύκολη δουλειά, ενέχει ρίσκο, καθώς γραμμικότητα και ομαλή μεταπήδηση είνα ζητούμενα που χρειάζεται να γίνουν με την δέουσα προσοχή.
Ή τουλάχιστον έτσι κατάλαβα εγώ όλη αυτήν τη διαδικασία στο κρασί του κτήματος.
ΠΟΠ Νάουσσα, Γάστρα Ναούσσης, Ημαθία, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Αρκετά πιό σκουρόχρωμο απ’ό,τι το έχουμε συνηθίσει το κρασί της σοδειάς του ’12, ενώ η μύτη με πολύ ελαφρά διαφοροποίηση από τη γνωστή κανονικότητα (χωρίς να είναι απαραίτητα κακό αυτό), προμηνύει συμπύκνωση αλλά και νιότη.
Ανθώδης, με μαύρα φραγκοστάφυλα και μύρτιλα, κόκκινο κεράσι, ίχνη ζωικότητας και καπνού, βλαστικά στοιχεία αλλά και ντομάτα που δεν παραλείπει να δώσει στίγμα, ίσως ελάχιστα πιό αλκοολική από όσο θα περίμενα.
Πέρα όμως από τις καλοβαλμένες τανίνες, -που να μην ξεγελούν βέβαια όσον αφορά την ισχύ τους καθώς παραμένει Ξινόμαυρο- και την οξύτητα που ακολουθεί και αυτή τα υψηλά standards της ποικιλίας, τα χαρακτηριστικά της μύτης στον ουρανίσκο συνδράμονται από bitter αίσθηση.
Bitter λοιπόν παρέλαση, καφές και κουβερτούρα, ακολουθούνται μετ’επιτάσεως στην μακρά επίγευση, σε σημείο να νομίζεις ότι έχεις γευτεί σοκολάτα υγείας, με το βαρέλι να κάνει κι αυτό αίσθηση.
Αρκετά πικρούτσικο τελείωμα με τις τανίνες να προεξέχουν κάπως, στυφίζοντας μέχρι τέλους, κάτι καθόλου σύνηθες γιά τον Καρυδά.
Ο αρκετός όγκος και η πλούσια εκχύλιση του κρασιού, το σπρώχνει σε ταίριασμα με μοσχαρίσια μαγειρέματα γάστρας, κατσαρόλας, με πηχτές σάλτσες λαχανικών με κρασί.
