Σπλαχνοσκόπος στα νωπά της σπάργανα.
Είναι η αίσθηση που πρέπει να νιώθει ο επίδοξος οινοποιητής ή παραγωγός, αντικρίζοντας μιά ποικιλία χωρίς οινοποιητικό παρελθόν. Ή τουλάχιστον χωρίς γεμάτα κιτάπια στα βιβλία της.
Πολλώ δε μάλλον, όταν ο τρόπος που επιλέχθηκε, είναι εκείνος του ροζέ, ή ακόμα ακόμα, η σχετικά ανεξέλεγκτη -στην πραγματικότητα όχι τόσο όμως- πρακτική της αυθόρμητης ζύμωσης.
Ώσπου δε, να έρθουν τα γονοτυπικά μαντάτα του DNA Profiling περί της καταγωγής της, και τον συσχετισμό της ή μη, με άλλες ποικιλίες, το Μούχταρο θα περιπλέκει ακόμα πιό πολύ τα πράγματα.
ΠΓΕ Στερεά Ελλάδα, Βάγια Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Μούχταρο
Μέτριο προς βαθύ σωμόν με πορτοκαλί-κρεμμυδί ανταύγειες.
Υπερβολικά αρωματική γιά τα δεδομένα της ποικιλίας μύτη, που θυμίζει Μοσχάτο Αμβούργου.
Τριαντάφυλλο, λουκούμι, λιβάνι, άγουρα κόκκινα φρούτα και πορτοκαλί πυρηνόκαρπα, αρκετά γλυκά μπαχάρια, και πίσω όψη φυτικών και βλαστικών στοιχείων που δεν ακούγονται πολύ.
Γεμάτο, λιπαρό στο στόμα, με τα υπολοιπόμενα σάκχαρα να ελέγχουν το περιβάλλον, καθότι η οξύτητα με ελαφρά κάτω από μέτρια θέση, δεν μπορεί να τα αντιπαραβάλλει πλήρως.
Ανθικό, λουκουμένιο, άγουρο κόκκινο φρούτο με σημαντικό μπαχαρένιο πλαίσιο και λευκόσαρκους τόνους, με ελαφριά ορυκτότητα και ήπια τανική δόμηση.
Μέτρια επίγευση, μπαχαρένια, μοσχατίζουσα και ανθική, με υποτυπώδη βοτανικά και γήϊνα ίχνη.
Γιά φρουτοσαλάτες, Thai food, spring rolls
