Η επανάσταση των πληβείων.
Έστω κι’αν η εξαγορά της ελευθερίας κόστισε ακριβά.
Ο Ροδίτης, που είδε τον εαυτό του να γίνεται αποκούμπι του κάθε ατάλαντου οινοποιού, ή και το απόλυτο δεύτερο ή τρίτο συνθετικό σαν εμφιαλωτικό παραγέμισμα, των πιό ”ευγενών” ποικιλιών.
Που είδε την άμοιρη αφεντιά του να γίνεται άλογο εργασίας, είτε σε φτηνές οινοποιήσεις, είτε σαν ξεχειλωμένο προϊόν τερατωδών στρεμματικών αποδόσεων, που με την προκάλυψη του ασκού σαν alter ego του χύμα, ή και του τελευταίου, έφερνε ζεστό παραδάκι.
Τώρα γύρισε πίσω με την μάσκα του εκδικητή.
ΠΓΕ Μεσσηνία, Ζευγολατιό Μεσσηνίας, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Ανοιχτό λεμονί.
Μύτη στόφας, με συγκεκαλυμμένη αναγωγική επίθεση ψητών λαχανικών που φεύγει σύντομα γιά να καταλήξει σε ορυκτή αποτίμηση.
Ενδότατος πυρήνας με φρέσκα λευκά άνθη, ήπια λευκά μπαχάρια και λευκόσαρκα φρούτα, με μιά αμυδρή υποψία πυρηνόκαρπων, έχοντας μικρή εσπεριδοειδή διαφυγή.
Σπαθάτο στο στόμα, με έναν μέτριο όγκο, ίσως και λίγο παραπάνω -αφού το αρκετό γιά Ροδίτη 13% δίνει λανθασμένες πληροφορίες περί του βάρους-, τον οποίον διακονεί η τριζάτη οξύτητα η οποία συγκαλύπτει τα επιθυμητά αναγωγικά σημάδια και φορμάρει το ανθικό, λευκόσαρκο φρούτο σε λίγο πιό πυρηνόκαρπη εκδοχή, δίνοντας και ελαφρά λεμονάτη πιτσιλιά.
Το ορυκτό εφορμά από τον μέσο ουρανίσκο και μετά, γιά να μπαλαντζάρει τα φαινολικά σημάδια που κυμαίνονται σε ένα ήπιο μπαχαράτο φόντο.
Καλή έως πολύ καλή επίγευση, σημαντικά ορυκτή, με το μπαχαρένιο θέμα να παίρνει και πιό πικάντικη τροπή, και ασφαλώς φαινολική, έχοντας πολύ ελεγχόμενη αλκοολική θέρμη, ελαφρά συνοδεία του θειώδους.
Πασπαρτού στο τραπέζι, με μεγάλο πλατώ μεζεδακίων να γίνεται βορά του, ενώ τα θαλασσινά και ψάρια, όπως και πουλερικά ή σωταρισμένη σπαγγετάδα με βούτυρο και ξερή μυζήθρα, δεν του προκαλούν καθόλου πρόβλημα.
