Η χηρεία μιάς ξεχασμένης τελετουργίας.
Οι σκορπισμένες ψηφίδες της, που ο τιμητής του Αττικού αμπελώνα, έχει αναλάβει να συγκολλήσει.
Η ιδιωφελής λευκή παλαίωση, αναντικατάστατη από οποιανδήποτε ερυθρή αναπλήρωση.
Το Σαββατιανό που η μοναδική εργονομία της απολαυστικής ωριμότητάς του, το καθιστά ιδανικό δότη του χαμένου κομματιού.
ΠΓΕ Σπάτα, Παιανία, Αττική, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Σχεδόν βαθύ χρυσαφί.
Ώριμη, εξελιγμένη, εκπληρωτική μύτη, με ηδονικό κίτρινο και τροπικό φρούτο να δίνεται με γενναιοδωρία.
Ωχρά μπαχάρια και γερασμένα κίτρινα άνθη το γαρνίρουν, μαζί με λανολίνη και ελαφρά ξηροκαρπάτη επίφαση, όπως και πολύ ευγενικά βοτανικά περάσματα που το fureanol του ανανά και οι νότες του lemon curd μάλλον σκεπάζουν.
Εξελιγμένο όμορφα και στο στόμα, νόστιμο στον λιπαρό, σχεδόν γεμάτο όγκο, όμως δεν μετουσιώνει το αρωματικό πεδίο της μύτης σε ένταση, μη βοηθούσης και της κάτω από μέτριας οξύτητας, παραμένοντας παρόλ’αυτά ξεχωριστό.
Ώριμο, υπερώριμο, κίτρινο και τροπικό φρούτο με πεσμένα πορτοκαλί άνθη, έχουν μιά πολύ ελαφρά ξηροκαρπάτη αύρα και ήπια μπαχαρένια διάστιξη, με λινέλαιο να έχει επίσης πολύ χαμηλό κατώφλι αναγνώρισης, αλλά με το ορυκτό σε σταθερή ανάπτυξη μετά τον μέσο ουρανίσκο, να δίνει άτονες νύξεις φρεσκάδας, όπως και μιά πράσινη βοτανική δόση δροσιάς.
Αρκετά καλή, ορυκτή, ξηροκαρπάτη και μπαχαρένια, καθώς και ελαφρά βοτανική επίγευση.
Παέγια θαλασσινών με κουρκουμά και τζίντζερ, κοτόπουλο με ανανά, ριζότο με σαφράν και μανιτάρια, φιλέτο απο μυλοκόπι μαριναρισμένο με κίτρινα μπαχάρια και ξηρούς καρπούς.
