Βαποράκι τού Μπουρνόβα.
Ταξίδι στις ακτές τής νοσταλγίας.
Και η Μούσα ήθελε να γυρίσει στα παλιά.
Τα προφυλλοξηρικά ενενηντάχρονα κούτσουρα από τον αμπελώνα στο Λουτράκι, ήθελαν λιγοστή εκχύλιση για να πάνε πίσω στις εποχές του κοκκινελιού.
ΠΓΕ Κρήτη, Καλή Συκιά Ρεθύμνου, Κρήτη
Λιάτικο
Ανοιχτό, πλήρως διαπερατό ρουμπινί, με θολότητα και γκρενά ανταύγειες.
Μύτη ευαίσθητου ίχνους, όπου το κόκκινο μεσουρανεί. Κεράσια, cranberries και κράνα, δέχονται μικρό φραουλένιο σήμα, όπως δέχονται και τίς αφυδατωμένες εκδοχές τους. Ο ευρύς ανθικός ορίζοντας περιέχει ξερά αγριολούλουδα και ιβίσκο, ενώ η βοτανική κύμανση αποδίδεται με αποξηραμένο bouquet garni, ωριμασμένα τεϊόφυλλα. Λίγο κυνόροδο και ιπποφαές, αποξηραμένα κι αυτά δίνουν την ξηροκαρπάτη συχνότητα σε μιά συνδρομή οξειδωτικού τύπου, πολύ φευγαλέο, σχεδόν ανεπαίσθητο παλιό δέρμα, ανύποπτη ζωϊκότητα. Απαλό βαρέλι που ίσα ακουμπάει, με γλυκά μπαχάρια, κακάο και mochaccino.
Φάντασμα όπως τα σιφωνοφόρα πλάσματα τής αβύσσου που λάμπουν, το κρασί είναι πλήρως διάφανο και άϋλο στον ουρανίσκο. Δεν κρατιέται από την ελαφράδα, ο μέτριος μετά βίας -ούτε καν- όγκος νιώθεις να μην πατάει πουθενά, σαν να εξαερώνεται. Ξινό πλην γοητευτικό στην πρόσληψη, η υψηλή οξύτητα εξαναγκάζει στην αντίληψη άγουρων cranberries με υποσυχνότητα sanguine να την τροφοδοτεί, ενώ η πασίδηλη ορυκτότητά του το ανασηκώνει κι άλλο. Το υπόλοιπο φρούτο ακολουθεί διακριτικά με τις επιμέρους στίξεις του, οι τανίνες παρότι αραιές, χωρίς ρωμαλέο τόνο και συνοχή, από μέτριο ύψος τους δίνουν μιά ελαφρότατη γωνία που ούτε καν την λες στυπτική, αλλά παρ’όλ’αυτά βγαίνει έξω από το κάδρο.
Πολύ καλή επίγευση που αγγίζει το μακρά, χωρίς να το φτάνει για τα καλά. Ορυκτή, όξινη και πανάλαφρη κι αυτή, έχει εκείνο το μικρό τανικό γρεζάκι να στέκεται εμπόδιο στην απρόσκοπτη πλεύση της, χωρίς όμως να ενοχλεί πραγματικά. Πικάντικη και παιχνιδιάρικη, δίνει ξανά τίς οργανοληπτικές νότες της με μία επιμονή στον ξινό και πιπεράτο βοτανικό παράγοντα, ενώ δεν παραλείπει ένα ανεπαίσθητο οξειδωτικό πέρασμα που εξαφανίζεται πάραυτα.
Δυσανεκτικό σε ψητό και μαγειρευτό κρέας ένεκα τής ξινής του φύσης, θα το πρότεινα με παλαμίδα πλακί, μαύρα ψάρια με ζαρζαβατικά και σάλτσα ξινής ντομάτας. Η ίδια σάλτσα θα ήταν φρόνιμο μα χρησιμοποιηθεί σε μακαρονάδες, ενώ δεν θα ήταν αδόκιμο να παρατεθεί δίπλα σε λεμονάτο κοτόπουλο και χοιρινή τηγανιά με πικάντικη σάλτσα μουστάρδας βοτάνων, με λίγο λεμόνι κι αυτή.
