Οι φουρκισμένες θάλασσες της Γαλικίας.
Οι αλληγορικοί, γκροτέσκοι κόσμοι του Caiño Tinto φυτρώνουν πάνω στο αλάτι.
Η Ατλαντική εγγύτητα του Val de Salnés, οι νοτισμένες, δρόσινες ριπές αλισάχνης στα αποσαθρωμένα τσαΐρια από Xabre, το νιώσιμο της ποτάμιας ροής του Umia.
Όλα αντηχούν σαν κάλεσμα στα 400 χρόνια ιστορίας του μικρού οινοποιείου.
Και η καρδιά του Eulogio, ακούει τα κύματα μέσα απ’τα κοχύλια.
Raias Baixas DO, Meaño, Pontevedra, Γαλικία, Ισπανία
Caiño Tinto
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί, αρκετά ντεγκραντέ.
Αισθησιακή, λεπτοφυής μύτη, που προβάλλει πρωτίστως ανθικό χαρακτήρα κόκκινων αγριολούλουδων, ρόδων, με ένα μωβ πέρασμα απο βολβό ίριδας. Κόκκινα φρούτα στο εσώτερο της ανάγνωσης, τονίζοντας φράουλες, σμέουρα και κεράσια, ακολουθώντας την γραμμή του ερυθρού και στα εσπεριδοειδή. Γλυκά μπαχάρια, άτονη σοκολάτα, απαλή ζωϊκή έκφραση με ψητή αρνίσια σκέπη, τόσο λιγοστή που δεν προλαβαίνει να καταχωρηθεί ως ρουστίκ, ντελικάτη οξειδωτική νύξη σχεδόν μη ανιχνεύσιμη, ενώ χλιαρές φυτικές νότες εμπλέκονται με γήϊνα σημεία. Την λες και ιδιαίτερα πολύπλοκη.
Παραζάλη ταυτότητας και ακραία σπαζοκεφαλιά στον ουρανίσκο, σε μιά σφοδρή αντιμαχία γιά το που πρόσκειται το κρασί. Η καθολική όξινη διάσταση στον ανάλαφρο, μέτριο μετά βίας όγκο, δίνει γερό ταρακούνημα ως προς το αν είναι ερυθρό ή λευκό. Ξινό, καμωμένο απο πολλαπλές όξινες παραμέτρους από κίτρινα εσπεριδοειδή, άγουρο cranberry, φέροντας πικρόξινο στίγμα από πικροράδικα, αφήνει τον ανθικό αισθησιασμό στο περιθώριο και στην περίμετρο γιά να επιδοθεί σε νέτες, απέριττες, πλην ενθουσιωδώς συναρπαστικές ατραπούς που η ηλεκτρική όξινη δόνηση επιβάλλει. Ελαφρά φλαμουράτο, με πλήρως λείες, άφαντες τανίνες, επιβαίνει στην εξίσου εντυπωσιακή με την οξύτητα, ορυκτή ενέργεια, γιά να παρακάμψει οτιδήποτε γλυκό, επιδεχόμενο μόνο πιπεράτο πεδίο στα μπαχάρια και αφού ενσωματώσει στην εντέλεια οξειδωτικά και φυτικά μικροΐχνη, δίνοντας σεμινάριο βαρελιού αλλά και εν γένει ιδιοσυγκρασίας και ιδιαιτερότητας. Η ζωϊκή νύξη απλά υφέρπει χωρίς πραγματική δυναμική.
Μακρά επίγευση, τρανταχτά ορυκτή και όξινη, συνεχίζοντας να δίνει αγωνία και ενδιαφέρον γιά την εξέλιξή της, επαναφέροντας με λάτρα και επιμέλεια όλες τις παραστάσεις, κυρίως της γευστικής παλέτας.
Δεν έχετε ξαναδοκιμάσει τέτοιο ερυθρό.
Η συντριπτική πλειονότητα θα το απορρίψει μονομιάς σαν κάτι αντιαισθητικό, παράδοξο, υπερόξινο.
Κρασί όμως περίσκεψης γιά το που φτάνουν τα ερυθρά όρια και τι τα καθορίζει, το ίδιο φαντάζομαι σκέφτηκαν και στο Decanter και την ομάδα του R. Parker, απονέμοντάς του 95 pts.
Μόνο γιά θάλασσα και γενικά γιά το υδάτινο στοιχείο.
Γριβάδι τηγανητό, τούρνα με χόρτα στην κεραμίδα, λαβράκι σε κρούστα αλατιού, φιλέτο σαργού, μυλοκοπιού, σκάρου, όλα με την πέτσα κάτω σε smoky barbecue, καλκάνι ala Meunière, λιαστό, ξυδάτο, ψητό χταπόδι, αλλά και σε πουγκί με βαλσάμικο, ελαφρά καπνιστή ρέγγα με ξινολάχανο. Λατρεύει ξινούτσικες σαλάτες, μιά ωραία Πολίτικη θα ήταν ταμάμ.
