Ο μελωμένος ήλιος στην βελανιδιά.
Οι Μυκονιάτικες απλωταριές που παιδεύονται στην αμμούδα.
Και τα πενηντάχρονα -φίδια θαρρείς- κλήματα, σέρνονται με ζόρι.
Η Μονεμβασιά, έχει κάνει δικά της τα μεριά του αρχιπελάγους. Τα λιμάνια και οι κάβοι του Αιγαίου, μιλάνε την μητρική της γλώσσα.
Λευκός Ξηρός Επιτραπέζιος Οίνος, Κούτελα Μυκόνου, Κυκλάδες
Μονεμβασιά
Σχεδόν βαθύ χρυσαφί.
Πληθωρική, εκπληκτική έκφραση πλούτου, που χιμάει ακάθεκτη με μέλια εσπεριδοειδών και ανθέων γιά να πλουμίσει το υπερώριμο, ελαφρά οξειδωτικό κίτρινο και πυρηνόκαρπο φρούτο. Πορτοκαλόπιτα, κρέμα και συγκεκαλυμμένη βανίλια, με ζαρωμένα, πεσμένα ωχρά άνθη, ήπιο μπαχαράτο περιβάλλον και πολύ λεπτεπίλεπτες βοτανικές νότες, απαυγάζονται με χαμηλόσυχνα γήϊνα σημεία.
Ογκώδες, με απίστευτο πλούτο και οξειδωτική πολυτέλεια -luxurious sir!-, που αποκτήθηκε από την επτάμηνη δρύϊνη παραμονή, καλύπτει κρεμωδώς και μελένια το στόμα με πηκτό, ακατάβλητο φρούτο, στο περιγραφικό μοντέλο που απαντήθηκε στην μύτη. Η όχι εντυπωσιακή οξύτητα καταφέρνει και κουμαντάρει παρ’όλ’αυτά το θηριώδες φορτίο, με τις πιό χτυπητές βοτανικές νότες να εξάρονται επιθυμητά μέσα στο ελαφρά πιό πικάντικο μπαχαρένιο περιβάλλον, με διακριτή ορυκτή γραμμή. Το πανύψηλο αλκοόλ, έχει χαθεί μέσα στην υπόμνηση τρυφηλότητας του ουρανίσκου.
Μακρά, ορυκτή και πολύ εντεταμένα βοτανική επίγευση, με μελένιες bitter νότες, πιπεράτη και spicy μπαχαρένια, με ωραία διαμόρφωση στον φαινολικό ιστό, απλά θερμή.
Από το καλοκαίρι και μετά, θα είναι ακόμα καλύτερο.
Πληθωρικό φαΐ, αλλιώς καληνύχτα του.
Κοτόπουλο με μέλι και μουστάρδα, καραμελωμένος χοιρινός σιδηρόδρομος με γλάσο πορτοκαλιού, πλούσια, γεμάτα, λιπαρά τυριά. Προσωπικά, θα απείχα από την θάλασσα, εξόν από θεματικές τύπου σφυρίδας με καραμελωμένα κρεμμύδια, σολομού με γλασαρισμένα πράσα, φέτας ροφού ή κρανιού με ratatouille λαχανικών με κρέμα βαλσάμικου εσπεριδοειδών.
