Deus Vult.
Η ανατολή τής Θείας Βούλησης.
Και κόκκινα άστρα ρίχνουν το φως τους πάνω του.
Και το Grenache στιλβώνεται με Θεόπνευστη καταγωγή είς τούς αιώνας.
Οίνος Ποικιλιακός Ερυθρός Ξηρός, Κασσάνδρεια Χαλκιδικής, Μακεδονία
Grenache
Ανοιχτό προς μέτριο, διαπερατό ρουμπινί, με ήπια γκρενά διάχυση εντός.
Μεθυστικό Grenache στην μύτη, με το ερυθρό αποτύπωμα τής ποικιλίας να θέλγει την όσφρηση. Lingonberries ώριμα και γλάσο, φρέσκος πουρές από cranberry, loganberry glaze, red (αλλά και blue) huckleberry jam, ενώ το ανθολόγιο είναι καταπληκτικό πηγαίνοντας το βαριετέ από λουλούδια σε ερυθρούς, αλλά και σε κατώτερο κατώφλι λιλά και μπλε χρωματισμούς. Υψηλή μπαχαρένια στελέχωση που συμπλέει με την κρυφή οξειδωτική αλυσίδα που το συνδέει, δίνοντας καταφανώς ξερό κυνόροδο και ιπποφαές. Σε ύπουλη αποστολή οι βοτανικοί και φυτικοί τόνοι, που επιδρούν έσωθεν, χαμηλή συχνότητα για τούς γήϊνους χωμάτινους συνειρμούς, πλήρως δυσανάγνωστα σοκολατένια και καφέϊνα σημεία για ένα κρασί που δεν είδε βαρέλι, λίγη πούδρα κακάο και ελάχιστο mochaccino.
Ηλιολουσμένο από το Κασσανδρινό φως, το κρασί δίνει αγάπη στο στόμα. Ψευδώς γεμάτο ένεκα τής τόσο αέρινης φύσης του και τής ανάλαφρης συμπεριφοράς του, με ένδον ενέργεια ορυκτών συχνοτήτων. Στον μη προσεκτικό μπορεί να ξεγελάσει μέχρι και για υδαρές, ασύνδετο ή και ασυμπύκνωτο, αλλά διέπεται από εσωτερικους κανονισμούς συνοχής και μία αιθερικότητα που λίγα σταφύλια μπορούν να προσφέρουν. Λάμπει το κόκκινο φρούτο μέσα του, ανάβουν και οι λυχνίες τής παιχνιδιάρικης οξύτητας που τροφοδοτεί με νωπότητα αλλά και κρυφό tartness (συγχωρήστε με, αλλά λατρεύω την αγγλική έκφραση), γράφοντας πικάντικα και ξινούτσικα, και μεμιάς οι καρποί που ταυτοποιήθηκαν γίνονται φρέσκοι, παραμερίζοντας εν πολλοίς τίς ζαχαροπλαστικές εκφάνσεις τους. Το ηθελημένα αφημένο οινοποιητικά, διοξείδιο τής πρώτης μέρας, χωνεύτηκε πλήρως συντείνοντας στον ωραίο όξινο τόνο. Τα πιό αισθητά εδώ βοτανικά και φυτικά ίχνη γίνονται μέρος τής ανάτασής του, η πλευστότητα τών λείων τανινών δεν αμφισβητείται, επιδίδοντας ήπιο μέτριο ύψος, και ενώ η συγχώνευση τού οξειδωτικού παράγοντα στην ολότητα είναι γεγονός.
Πολύ καλή επίγευση, φτάνοντας στις παρυφές τού μακρά. Ορυκτή και με φωτεινότητα που λες και κορυφώνει γραμμικά, δίνει ξινόγλυκη ανάγνωση και εντεινόμενη νωπότητα στο φρούτο που κουβαλάει ωραία τον φυτικό και βοτανικό σύνδεσμο. Οι αναλαμπές τού σανού, άχυρου, ιπποφαούς και κυνόροδου, εμπλέκουν την τονισμένη μπαχαρένια του θεώρηση με την οξειδωτική γραμμή.
Κι όμως, αυτό το φαινομενικά εύθραυστο κρασί, ήταν ασυναγώνιστο με μοσχαρίσιο νουά που έβρασε σε στρώσεις από φέτα ντομάτας και επικάλυψη από πράσινες και κόκκινες πιπεριές, με νιφάδες chili και σκόνη peri peri. Οπότε, ένα κοκκινιστό ρόστο το έχει εξίσου καλά, αλλά για να μην παρεκτρεπόμαστε το βλέπουμε στο πραγματικό διαμέτρημά του, που είναι ροφός με μπάμιες, μαύρα ψάρια με σάλτσα ντομάτας και ζαρζαβατικών, τόνος, σολομός, σκορπίνα γιουβέτσι, γαρίδες σαγανάκι, καραβιδομακαρονάδα.
