Αρμάκια στον Ήλιο.
Κι ο σπασμένος δρόμος τού Φαγιά αναβλύζει αλφό φώς.
Η υπόλευκη αλήθεια της γης χαράζει στιλπνά τις πέτρες του Πανωχωρίου.
Ο ασβεστόλιθος στα εξακόσια πενήντα μέτρα πάνω απ’ την θάλασσα, βυθίζεται μέσα στην ψυχή των ογδοντάχρονων αυτόριζων αμπελιών.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Σβορωνάτα Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Ρομπόλα
Πολύ πρασινωπό, μέτριο λεμονί.
Η ορυκτή αναγωγική καπνίλα περνάει μεθυστικά με struck match effect στην μύτη. Μετά από πολλές ώρες, και μέσα από μιά περασιά ψητών βολβών που αντιπροσωπεύουν την αυθόρμητη ζύμωση, μία συναρπαστική φρουτώδης ανθολογία. Λεμόνια, φρέσκα, βαθιά ώριμα, glaze και κρέμα τους, δίνουν την αντιφωνία μεταξύ νωπού και ζαχαροπλαστικού, καραμελωμένα αλλά και πιό ζωντανά εσπεριδοειδή λουλούδια, μπαίνουν στο παιχνίδι. Η ασπριά παντού και επιτακτικά ορυκτή, καθώς απαλές νότες από πορτοκαλόχρωμους εκπροσώπους τής οικογένειας, παρεισφρέουν σιγανά. Ντελικάτα spicy, αφήνει ήσυχα το αποτύπωμα πικάντικων μπαχαριών και βοτάνων.
Πρωτόγονα αγνό, το καθαρόαιμο από το Πανωχώρι, δίνει εμβληματικές εκφάνσεις τού σταφυλιού στο στόμα. Φρεσκάδα έκδηλη, φωτεινότητα και κρυστάλλινη διαύγεια, συμπλέκονται με υποδόρια γλύκα και κρυφή λιπαρότητα, μα το αποτέλεσμα όπως και νά’χει είναι καθαρότητα και ευκρίνεια. Με υπέροχη έκφραση ορυκτής δροσιάς, το φρούτο λάμπει μέσα στον μέτριο όγκο, απαλλαγμένο από οποιαδήποτε οξειδωτική έγνοια, αυτά κάνουν η εγκρατής μα λελογισμένη χρήση θειωδών. Η βαθιά του νοστιμιά τονίζεται από υψηλό όξινο δείκτη, παρέχοντας παράλληλα και συμβιωτική ελαφράδα, που το κάνει να πίνεται χωρίς διακοπή μέχρι την τελευταία στάλα. Η πυκνότητά του δεν αφήνει την -πραγματική- ένταση να σκάσει εκρηκτικά αλλά να χυθεί τμηματικά θαρρείς για να μην κόψει τον ουρανίσκο, spicy και αλάτινες εισδοχές το κάνουν ακόμα πιό σαγηνευτικό. Υφέρπει ξηροκαρπάτη γραμμή, αλλά δεν γίνεται πιστευτή οποιαδήποτε οξειδωτική εμβάπτιση.
Μακρά, με πλούτο μεταλλικών αλάτων και ορυκτών επίγευση. Ανάλαφρη, αρμυρή και με ραφινάτες εκδοχές πιπεράτων βοτάνων και μπαχαριών, συνεχίζει να δίνει ρεσιτάλ καθαρότητας αποπέμποντας τα σχεδόν ανεπαίσθητα ίχνη πράσινου φυστικιού και ξηρών καρπών, που θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν αμυδρές οξειδωτικές υποψίες. Οι φαινόλες προς το τέλος, πυκνές, δεν δημιουργούν πρόβλημα.
Καμία σχέση με την ισχυρή οξειδωτική διάθεση παρελθοντικών εμφιαλώσεων, η Ρομπόλα εδώ μέσα αγνή.
Μέγα ψαρόκρασο, και φυσικά ό,τι άλλο περιέχει η θάλασσα, αλλά δεν μένει εκεί. Ψητό κοτόπουλο με καπνιστή μαγιονέζα από Γουμένισσες, χοιρινό με ξινή σάλτσα πράσινου δαμάσκηνου, κατσικάκι με πικάντικη σάλτσα μουστάρδας και βοτάνων, αρνάκι φρικασέ, θα το κάνουν να δοξαστεί.
