Τα γράμματα του Giacomo.
Οι αναφορές του περιβόητου Δανδή.
Και τα απομνημονεύματα του νεαρού ανθυπολοχαγού που υπηρέτησε στην Κέρκυρα γιά λογαριασμό του Βενετσιάνικου στρατού, το σκιαγράφησαν παραστατικά. Το έντονα ξηρό, τανικό κρασί που περιέγραψε ο Καζανόβα, ζει και αναπνέει στις ίδιες τραχιές μνήμες, στα αυτόριζα ξερικά αμπέλια της νήσου.
Οίνος Ποικιλιακός Ξηρός, Λευκίμμη Κερκύρας, Επτάνησα
Σκοπελίτικο
Σχεδόν ή παραλίγο, βαθύ ρουμπινί.
Ωραίες ενδείξεις στην μύτη, που κινείται στο κόκκινο και μπλε-μωβ φάσμα, αφού η παράταιρη φαινομενικά συνύπαρξη δαφνοκέρασων, βύσσινων και μύρτιλων, βρίσκει επιπλέον ανθικό χώρο έκφρασης με υάκινθους και πανσέδες. Χαμένη στο βάθος δερματική νότα, υφέρπουν βοτανικοί τονισμοί, μαύρο τσάϊ, ενώ το μπαχαρώδες πεδίο με το πιπέρι περιποιεί μιά γοητευτική αγριάδα, έχοντας ήπια γήϊνη χωμάτινη νύξη να κλείνει το κάδρο.
Σε αντινομία στον ουρανίσκο, και διλημματική κρίση από την αντικρουόμενη αυτή διάσταση. Το πολύ καλής στόφας, εκφραστικό πράγματι φρούτο με τις χαμηλόσυχνες ανθικές αναφορές, αναβαθμίζεται έτι περαιτέρω από την ντελικάτη, λεπτόγραμμη οξύτητα που υπερβαίνει με άνεση και υπόγεια την μεσαία βαθμίδα κοιτώντας κρυφά προς υψηλά. Γιά να συναντήσει την Νέμεσή του στο πρόσωπο των τανίνων. Εκφοβιστικής, δύστροπης πάστας αυτές, και από κείνες που δύσκολα κάμπτονται στον χρόνο, εκθέτουν δριμεία στυπτικότητα μη συμπλέοντας φιλικά με το φρούτο. Το σύνολο είναι πραγματικά ενδιαφέρον ακόμα και μέσα από αυτή την αντίφαση στον γεμάτο όγκο με τις βοτανικές διαδρομές, την βερνικένια νότα και τα πιπεράτα και μπαχαρένια του μέρη, την προσδιδόμενη όξινη βυσσινένια ελαφράδα του και τα ήπια ορυκτά και καρβονικά ψήγματά του.
Μετρίου μήκους, απάνθρωπα τανική επίγευση που αναπτύσσει περαιτέρω ορυκτή καρβουνίλα, φερόμενη πιπεράτα και με αγριωπό μπαχαρένιο προφίλ, καθώς και ένα υφέρπον βοτανικό-φυτικό σύμπλεγμα.
Δεν πρέπει να αφεθεί έτσι η ποικιλία χωρίς εμβάθυνση και παίδεμα, καθώς παρουσιάζει άκρως ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά και στόφα. Εκτιμώ όμως πως η πολύ κακή ποιότητα των τανινών που στέκεται εμπόδιο στην γευσιγνωστική ολοκλήρωσή της, θέλει άλλου τύπου αντιμετώπιση, αρχής γενομένης από το αμπέλι με διαφορετική διαχείριση του θόλου, ίσως και κλαδέματα, αλλά και επί του πρακτέου στο οινοποιείο. Δεν νομίζω πως μιά απλή διαβροχή με σπάσιμο του καπέλου αρκεί, και θα έπρεπε να επιχειρηθεί κάτι πιό δραστικό, φτάνοντας ακόμα και στο délestage ή ακόμα ακόμα και στην ”πρωτεϊνική εξαγορά/ανταλλαγή φορτίων” των τανινών, έως και μεταζυμωτική εκχύλιση. Ακόμα και μικροοξυγόνωση γιά πιό επίμονο πολυμερισμό θα έπαιρνε.
Αφήνω μιά μάλλον φρούδα ελπίδα να στρογγυλέψει, προβλέποντας μικρό σχετικά ορίζοντα κατανάλωσης αφού αυτού του είδους οι τανίνες ξεγελούν γιά μακροβιότητα του οίνου, ενώ στην πραγματικότητητα το μόνο που υποχωρεί είναι το φρούτο και όχι αυτές.
Πολύ ωραία ετικέτα σε κάθε περίπτωση, και από θέμα υφής.
Αιμάτινες μπριζολάρες στα κάρβουνα και σκληρά κίτρινα τυριά γιά να μην έχουμε δράματα στο τραπέζι, ίσως και ένας γενναίος κοκκινιστός φούρνος.
