Χαρακτέα γραμμή.
Η χρυσή αναλογία.
Πάνω σε αζιμουθιακούς χάρτες.
Η λίμπρα που γράφει την ακροβατική ισορροπία των ορέων, αδύνατον να χάσει κεραία.
Οίνος Ποικιλιακός Λευκός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Μοσχούδι (Μικρόρωγο Μοσχάτο) 70%, Ασσύρτικο 30%
Ανοιχτό και κάτι λεμονί.
Η διαχυτικότητα διακόπτεται από την ισορροπία στην μύτη, όταν το πυρηνόκαρπο στοιχείο από ροδάκινα, πουρέ από νεκταρίνι αλλά και απαλές βερυκοκκένιες σημάνσεις, δέχεται την αντιρρόπηση του κρεμένιου εσπεριδοειδούς παράγοντα. Άνθη πορτοκαλιάς και μανταρινιάς καθώς το spicy περιβάλλον αγκαλιάζει σφίγγοντας τον μπαχαρένιο κλοιό, άμα τη επιταγή των μυρωδικών και πιπεράτων βοτάνων που δρουν ως υποβολέας, πλην όμως υπόγεια. Υπάρχει ορυκτό σε ανάδυση, όχι ακόμα σε ισχυρή αντιληπτικότητα, ίσως και μιά ιωδιούχος ανάμνηση.
Η δυνατή ένταση παίρνει μορφή και σχηματοποιείται στον ουρανίσκο με την ορμή του άξονα φράπας, λεμονιού και κίτρου, δίνοντας αμιγώς υψηλή οξύτητα, έχοντας το ορυκτό πλέον να στροβιλίζεται όλο ανησυχία, και όλα αλλάζουν. Η αυτού αυστηρότης διαρρηγνύει την πυρηνόκαρπη τρυφή με τα ανθικά παρεπόμενα, γιά να μην αφήσει παρερμηνεία από χαρωπά κορδελάκια στον ήπια γεμάτο όγκο, που στενεύει σε μέτριο αργότερα. Προς επίρρωση της εσπεριδοειδούς καθεστηκυίας τάξης, ξύσματα της οικογένειας εντείνουν την διάτρηση, σπρώχνοντας ακόμα περισσότερο την αρωματικότητα στην γωνία, επιτρέποντας ελαφρύ χαρακτήρα λιβανιού να διαφύγει λίγο. Γνήσια πικάντικο και πιπεράτο, δεν αποτρέπει από θεμελιώδη διατύπωση τα μπαχαρένια και βοτανικά μέρη του, η φαινολική ραχοκοκκαλιά κάτι παραπάνω από διακριτή.
Πάνω από μέτρια σε μήκος επίγευση, αγριεμένα ορυκτή, και πλέον με την τανική ράχη να δίνει ακόμα και στυπτικότητα. Τα οξέα συγκλίνουν με το ορυκτό, και μαζί με το πικάντικο και πιπεράτο μέτωπο, επιτίθονται κατά της λιβανάτης νότας και του ξύσματος lime, μάλλον καταβάλλοντάς τα με υπέροχα bitter τρόπο. Το θειώδες ακούγεται, οι τανίνες εκτραχύνονται.
Γιά πάντα το καλύτερο κρασί του Παπαργυρίου, μην ακολουθώντας καμία βαθμολογική νόρμα.
Η εποποιΐα της γόπας, μας δίνει την ντιρεκτίβα που πρέπει να ακολουθηθεί: Τηγανητές με καραμελωμένο ξύδι ροδιού και δαφνόφυλλα, ένα όνειρο. Κάτι σαν ceviche, ή καλύτερα μαρινάτες και φιλεταρισμένες, με κολιαντρόσπορους, ξύσμα λεμόνι και lime, αλάτι και ζάχαρη, και κατόπιν φτιάχνοντας μιά σάλτσα με ξύδι, φρέσκο και ξερό κρεμμυδάκι, τοματίνια, chili, μαϊντανό, μοιάζει να έχει γεννηθεί γι αυτό το κρασί. Λευκό κρέας και πουλερικά με την αρωγή από πικάντικες και βοτανικές σως μουστάρδας, vierge, chimichurri, guacamole, ακόμα και Wasabi. Frègula sarda με γαρίδες, δυνατά πέστο γιά τα ζυμαρικά σας.
