Βλάσφημο.
Αυθάδες.
Που τολμά να τάξει κοινό τόπο, να γνέψει γιά φίλιωμα δύο αξιακά ποικιλιακά σύμβολα.
Με αυτόν τον τρόπο. Να μερέψει την μακελεύτρα φύση τους, να λύσει τα λουριά μέσα σε αλεξιβόλιο θάλαμο, σε αείκρουνη σχάση, σε αειγενή ζεύξη.
Μα ορόσημο.
Σαν την Μοσχοπολίτικη άνοιξη.
Πλωριά, βαθιά μέσα στις συνειδήσεις, μεταλαμπαδευτής και μετουσιουργός του Μέγα, Αιώνιου αντιδανείου του Ελληνισμού.
Του Διαφωτισμού.
Πάντα δικού μας. Πάντα όλων.
Καινουργός της αστικής Βαλκανικής κοινωνίας και πρώταρχος της αστικής τάξης γιά όλη την χερσόνησο, μέγιστο προπύργιο του Βλαχόφωνου Ελληνισμού, φωτοσημαντής και παντοτινός φάρος, ακόμα και μέσα απ’τα ερείπιά της.
Οίνος Λευκός Ξηρός Ποικιλιακός, Μονοπήγαδο Θεσσαλονίκης, Μακεδονία
Ασσύρτικο 90%, Ξινόμαυρο 10%
Πάνω από μέτριο λεμονί στην όψη.
Μακράς ευδαιμονίας μύτη.
Φρέζιες και χαμομήλι, με εκφραστικά κίτρινα φρούτα.
Πολύ ευγενική βανίλια, μαγιά μπύρας, λευκά μπαχάρια, μελισσοκέρι και ανθόμελο, ορυκτή ανάδυση στοιχείων.
Εκρηξιγενές τελώνιο σε σόφρωνα έλεγχο.
Άγριο και ευγενές στον ουρανίσκο, με τα αλλεπάλληλα στρώματα ευχαρίστησης του ορυκτού, γλυκού φρούτου, να έχουν εγερτήρα την στυγερή, πανδαμάτειρα οξύτητα. Μπαχάρια, κηρώδη και βαρελάτα στοιχεία σε σημαντική διάταξη αφομοίωσης, στο γεμάτο, λιπαρό, μελένιο σώμα, που δεν τρομάζει με τις τεράστιες διαστάσεις.
Η κιμωλία και ο ασβεστόλιθος μαστιγώνουν δαιμονισμένα, με τις πολύ υψηλές εντάσεις των κυμάτων τους να συνενώνονται με κείνη την αψιά, την καύτρα, του μπαχαρένιου φρούτου και να προσκρούουν παντού και πανταχόθεν.
Το αλκοόλ ακολουθεί τα ύψη αλλά ελεγχόμενα.
Πάρα πολύ μακρά επίγευση, ελαφρώς αλκοολική, αδιάσπαστα ορυκτή και μπαχαρώδης, με υποψία ώριμων πράσινων φρούτων και φαινολικό κράτημα.
Λέλε μάικο, μούλτου γκίνι!
Επινέφελοι, όλα τα γένη. Χέλι στα κάρβουνα. Χοιρινό με σάλτσα chimichurri, αρνάκι με επάλειψη pebre, κατσίκι στα κάρβουνα.
