Ασπροβαριά την λέγανε.
Και λίγη Κιτρινοβαριά στα καρίκια.
Θαμμένες μέσα στην ακροθωριά των χρόνων. Στην λύσσα των καιρών.
Ακροβατώντας ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο, μεταξύ ύπαρξης και ανυπαξίας.
Όχι πιά.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Βελιές Λακωνίας, Πελοπόννησος
Ασπρούδες (Ασπροβαριά και λίγη Κιτρινοβαριά)
Μέτριο προς βαθύ λεμονί.
Μεγάλου χαρακτήρα και ταυτότητας μύτη, που δίνει ασυνήθιστα αρώματα λιπαρών κίτρινων λουλουδιών, με μπαχαράτη περιβολή ώριμων κίτρινων και πυρηνόκαρπων φρούτων με ελαφρύ τροπικό πλαίσιο. Βοτανική στίξη απαντάται ολούθε.
Ακριβής ακολουθία ταυτότητας και στον ουρανίσκο, με το πολύ νόστιμο γλυκό φρούτο, να μην δίνει δικαίωμα ανάγνωσης του υψηλού αλκοόλ, ενώ ο λιπαρός όγκος είναι σαφώς σχεδόν γεμάτος, πλην όμως όχι ξεχειλωμένος.
Σαρκώδες, γλυκό, μπαχαρένιο, ώριμο κίτρινο φρούτο με τροπικές νύξεις, με ωχρά γερασμένα άνθη και έναν πολύ διακριτικό υποβόσκοντα βοτανικό αέρα, επιτιμάται από την ισορροπημένη μέτρια οξύτητα που το τοποθετεί σωστά στον χώρο.
Πολύ αξιόλογη μπαχαρένια επίγευση, με αδιόρατους ορυκτούς τόνους και ελαφρύ βοτανικό και ανθικό φορτίο να συνοδεύει το ακόμα γλυκό φρούτο, με το αλκοόλ λίγο πιό διακριτό πλέον.
Λιπαρά ψάρια με λευκή σάλτσα βουτύρου-λεμονιού, λιμνίσια ίσως είναι ακόμα καλύτερα. Ψαρονέφρι με σως μουσταρδομαγιονέζας, κατσίκι φούρνου, κοτόπουλο με ανανά, κρεμώδη λιπαρά τυριά, farfalle με κρέμα βουτύρου και βοτάνων, με ξύσμα λεμονιού, φτερούγες κοτόπουλο με sauce Hollandaise.
