‘Οχι σ’αυτήν την αυλή.
Κι’αν αλλού δεν τα πήγε άσχημα βγαίνοντας έξω από τον κυρίως χώρο ευθύνης του -λέγε με Νεμέα-, κρατώντας τα ποικιλιακά προσχήματα και εκπληρώνοντας τις όποιες προσδοκίες, εδώ, κάτω από τον Αττικό ουρανό, σαν κάτι να του φάνηκε, σαν κάπως να του ήρθε ξένο, είτε το ροζ, είτε οτιδήποτε άλλο, και το Αγιωργίτικο δυστρόπησε.
ΠΓΕ Αττική, Παιανία Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Αγιωργίτικο
Βαθύ ροζ-τριανταφυλλί με πορτοκαλί ανταύγειες.
Πολύ δύσκολη, αναγωγική μύτη, με ψητούς βολβούς, κονσερβαρισμένα λαχανικά και καμμένο καλαμπόκι, που εσώτερα αποκαλύπτει ανθικά, τριανταφυλλένια αρώματα, καραμέλα βουτύρου και ιδιαίτερα μπαχαρένια διάσταση στον πυρήνα του άγουρου κόκκινου φρούτου. Υφέρπουσα φυτική νότα, όχι απόλυτα διακριτή, πάντα όμως υπό το δύσκαμπτο και αντιαισθητικό αναγωγικό πεδίο.
Στο στόμα προσπαθεί να χωνέψει το αναγωγικό πλέγμα με μιά κάποια επιτυχία, προβάλλοντας τον έντονα μπαχαρένιο κόκκινο άγουρο εαυτό του, με ανθώδες και o-mamy καραμελένιο στίγμα, εις βάρος του όχι πετυχημένου αναγωγικού στοιχείου.
Ο όγκος σημαντικά πάνω από μέτριος και λιπαρός, ενώ φυτικές και βοτανικές νότες είναι αρκετά πιό αισθητές και τα σάκχαρα ακούγονται πολύ, με την προσπάθεια της μέτριας οξύτητας να τα ισορροπησει, να είναι αμφιλεγόμενη. Τανίνες ήπιες, απαλές, μετά τον μέσο ουρανίσκο άτονα ορυκτά στοιχεία.
Μέτρια και λίγο παραπάνω, ορυκτή εδώ επίγευση, πολύ μπαχαράτη και καραμελένια, με το φυτικό στοιχείο να είναι ιδιαίτερα αντιληπτό πλέον.
Κομμάτια κοτόπουλο με κους κους και πιπεριές Φλωρίνης, σουπιά με σπανάκι, τουρλού, αρακάς, χοιρινό με πράσα, τηγανητές κουτσομούρες, ψάρια πλακί.
