Στην ομαλοποίηση της συγχρονικότητας.
Όταν παλαιές μνήμες πραγματώνονται σε νεωτερική χρονική συγκυρία.
Όταν αρχαιοπρεπείς τρόποι, πρακτικές και παλαιόθεν κανονικότητες, βρίσκουν βήμα έκφρασης, αλλά και λόγο ύπαρξης.
Η περίπτωση του ενταφιασμένου θησαυρού της ρετσίνας, δεν πρέπει να είναι αναφοράς μουσειακού τύπου, και ούτε μιά γραφική παραπομπή στα οινολογικά βιβλία σαν ένα παρελθοντικό απομεινάρι.
Οίνος Λευκός Ξηρός Ρητινίτης, Παιανία, Αττική, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Μέτριο λεμονί.
Ήπιας ρητινικής επίδρασης μύτη, με πεύκο, μαστίχα, δενδρολίβανο και βοτανικούς συσχετισμούς, να διαχέονται σε έναν ανθικό λευκόσαρκο πυρήνα με λευκά μπαχάρια.
Σε γενικότερη ηπιότητα, ου μην και ευγένεια στον ουρανίσκο, τηρουμένου του ρετσινωμένου του υποβάθρου.
Βοτανικοί μαιανδρισμοί ξερών και χλωρών βοτάνων με την πευκοβελόνα σε προεξάρχουσα στίξη, στο πλούσιο λευκόσαρκο ανθικό περιβάλλον του λιπαρού όγκου που ευχαρίστως δέχεται την διαβάθμιση του γεμάτου ή ακριβέστερα του σχεδόν γεμάτου.
Η οξύτητα δεν έχει έντονη διάθεση, παραμένουσα σε κάτω από μέτρια επίπεδα, βοηθώντας στην ηπιότητα, πλην όμως το ασβεστολιθικό ορυκτό δίνει τις νότες φρεσκάδας που πιθανόν εκλείπουν από αυτήν.
Πολύ αξιόλογη επίγευση, ρητινικά βοτανική και μαστιχένια, με ορυκτά σημεία να δίνουν τόνωση.
Αχνιστές σαρδέλες με λευκό ξύδι, σκόρδο κα δενδρολίβανο, πράσινη φάβα με τσακιστό κρεμμύδι και κάππαρη, πάσης φύσεως θαλασσινοί και τηγανητοί μεζέδες που απαντώνται στην επικράτεια παντούθε, φέρνοντας το καλοκαίρι ένα βήμα πιό κοντά.
