Τρία μυρτολούλουδα, τρία μανουσάκια.
Η σπαθάτη καρδιά της Κρήτης ανθίζει.
Τα μπάρκα των αιώνων, αγιάρικα πουλιά.
Όσους ναύλους μες τ’ανεμογάλουδα και την αλάρμη, το ρεγάλο του νόστου μεγάλο.
Οίνος Ποικιλιακός Λευκός Ξηρός, Βατόλακκος Χανίων, Κρήτη
Μοσχάτο Σπίνας
Ανοιχτό λεμονί.
Φλογισμένη ποιότητα στην μύτη, αφού καπνικά ορυκτά και σέρτικα πιπέρια είναι πρώτη κρούση αντί των συνηθισμένων. Ημιαρωματικά λευκά άνθη επανεισάγουν την άποψη μαζί με λευκόσαρκη και εσπεριδοειδή νύξη, ενώ το καυτερό μπαχαράτο περιβάλλον διαμορφώνεται μαζί με το ντελικάτο πλην επιδραστικό βοτανικό στοιχείο.
Δηλητήριο στο στόμα, η ορμή, η ένταση και η αφιονισμένη οξύτητα, είναι ακατάπαυστα, συγκεντρώνοντας το αρχέγονο μένος των προφυλλοξηρικών δυνάμεων. Άκρα εσπεριδοειδές, με κίτρινο και ροζ γκρέηπφρουτ, kaffir lime αλλά και ανοιχτόχρωμη φράπα, αντιτάσσει μιά υπέροχη υπόγεια γλύκα από γλάσο νεκταρινιού γιά να αντισταθμίσει την εξαγριωμένη οξύτητα των πρώτων, με το ρήγμα να γεμίζει πάραυτα από ιδιοσυγκρασιακή ορυκτή καπνίλα. Όχι παταγωδώς γεμάτος όγκος, φοβισμένα τα βοτανικά και αρωματικά ανθικά μέρη και όχι άδικα, αφού η επίθεση συνεχίζεται με εκδικητική διάθεση από τα πυρωμένα Ανατολίτικα πιπέρια, τσούσκες και μπαχάρια, έχοντας συν τοις άλλοις την συμμετοχή του θερμότατου αλκοόλ να μεγεθύνει τον καύσο, που όμως σαδιστικά εύχεσαι να συνεχίσει.
Μακρά πολύ, φαινολική, τριγμικά ορυκτή και καπνισμένη επίγευση, με την εθιστικά μαζωχιστική τάση του καυτερού να γίνεται ύποπτη. Το αλκοόλ το βιολί του, κατακαίει, αλλά είπαμε.
Είναι τόσο ενδιαφέρουσα η ετικέτα, που θα αναλυθεί προοδευτικά στο βάθος των σοδειών της, φτάνοντας σταδιακά μέχρι και εκείνη του 2018.
Σαρμαδάκια με σάλτσα αυγολέμονο, χοχλιούς μπουμπουριστούς με δενδρολίβανο αλλά και μεγάλα γεμιστά με σκορδοβούτυρο και σάλτσα μέντας σαλιγκάρια, όλη την ψαροσύνη αρχίζοντας από παντρεμένες σαρδέλες με μπόλικο μαϊντανό, δεν θα απέτρεπα αρνάκι με αρωματικό βούτυρο βοτάνων.
