Πίσω από την αρχή του τοποτηρητή.
Παραμονεύει η πραγματική δυναμική. Όχι αυτή μιάς προσωρινής εφεδρείας που αντιποιείται την ύπατη ιεραρχία, μήτε εκείνης που βρήκε φως και μπήκε.
Η αξιακή αναβάθμισή του, έχει να κάνει περισσότερο με τις πραγματιστικές και ρεαλιστικές παραμέτρους των εκτάσεων φυτεύσεων και του εύρους παραγωγών που θα το περιλάβουν στην γκάμα τους, παρά με την αναντίρρητη ποιότητά του, αυτής καθ’εαυτήν.
Το Δαφνί πρέπει να πάρει χρόνο και χώρο.
ΠΓΕ Κρήτη, Αλάγνι Ηρακλείου, Κρήτη
Δαφνί
Μέτριο λεμονί με πρασινωπές ανταύγειες.
Ακραιφνώς βοτανική μύτη με καμφορά, δάφνη, δενδρολίβανο και φασκόμηλο, να είναι η πρώτη και καθοριστική κρούση, αφήνοντας αργότερα λευκά λουλούδια και μπαχάρια να αναδυθούν, και τον πυρήνα να συναρτάται από πρασινοκίτρινα εσπεριδοειδή, και σε μικρότερη ανάγνωση λευκόσαρκα.
Αρκετά πιό γεμάτο, σχεδόν πλούσιο, από άλλες χρονιές, και με λιγότερο βοτανικό -αυθόρμητο πάντα της ποικιλίας- στυλιζάρισμα, εξωθεί περιφερειακά τα βοτανικά αρώματα, γιά να αναδείξει έναν κρεμώδη νόστιμο και λιπαρό πυρήνα.
Κρέμα λεμονιού και πούλπα ροδάκινου με ανθικά και μπαχαρένια στοιχεία λευκών χρωματισμών και ζυμώδεις εκφορές, επιλαμβάνονται της καλής, μέτριας οξύτητας που μπαλαντζάρει τα 2,13 g/l σάκχαρα, δίνοντας ένα πιό στρογγυλό και ηδονικό αποτέλεσμα, από τα πιό straight, αλλά ιδιαζόντως ταυτοτικά άλλων εσοδειών.
Σε καμιά όμως περίπτωση, δεν απεκδύεται τον τόσο χαρακτηριστικό βοτανικό οίστρο της ποικιλίας, που με την διακριτή ορυκτή γραμμή, μαζεύουν μπόλικη φρεσκάδα να αντιτάξουν στο λίπος.
Καλή επίγευση, ορυκτή, με εκ νέου βοτανικό διάγγελμα, και μπαχαράτες, ανθικές και ξύσματος λεμονιού νύξεις, προ της φαινολικής δόσης που επέρχεται, και με μία ελαφρά θειώδη καυστικότητα.
Βγάζω βαριές κουζίνες κόκκινων κρεάτων με υπερπληθωρικές σάλτσες φούρνου, και το ρίχνω στα θηρία:
Πάει με τα πάντα.
