Ακέστωρ.
Λύσε τις πληγές μου.
Κόψε τα δεσμά μου, θεραπευτή και παραστάτη των ψυχών.
Λιάτικο, βάρκα μου στους ορίζοντες που οι ήλιοι δεν δύουν ποτέ.
ΠΓΕ Κρήτη, Αλάγνι Ηρακλείου, Κρήτη
Λιάτικο
Ανοιχτό, διαπερατό ρουμπινί.
Κόσμοι άγνωστης χαράς παρελαύνουν στην μύτη. Γινωμένη φράουλα και μαρμελάδα, πάστα lingonberry και σιρόπι σμέουρου, ζαχαρόπηκτα κράνα, περιχύνονται από λικέρ κόκκινων λουλουδιών. Με βασανιστικά πολύπλοκη βοτανική διείσδυση, ακουμπάει σε κατώτατο κατώφλι αντίληψης πολυτελούς δέρματος χωρίς ούτε ένα Ångstöm χώρου να αγγίζει την έννοια του ρουστίκ, αφού η αιθερικότητά του κραυγάζει. Ανώτερο από άριστο βαρέλι, με βαρύτατο γλυκό μπαχαρώδες έρμα, mi-cuit βύσσινο, μόκα, κακάο, τιραμισού.
Ξάστερο και ερεβώδες μαζί, βαθύ και ορυγματικό, άϋλο μα με ανήκουστη, χυμώδη συμπύκνωση, το κόκκινο φρούτο των ανθέων και των αιθέρων εποφθαλμιά δόξες ιερών προσευχών. Στο σκονισμένο νταμάρι του ένυλου κόσμου, οι σμίλες των όξινων και ορυκτών του πεδίων σκάβουν σήραγγες γιά την αντίπερα, καθάρια διάσταση, οι εντάσεις στον τρυφερό, πλούσια μέτριο μα και να πω την αλήθεια δεν ξέρω πόσο, όγκο, ξεκινούν από βένθη μυστικά γιά να εκραγούν άηχα, κρυφά, οι τανίνες αυτοκρατορικό Βυζαντινό ένδυμα που δεν απιθώνει την σάρκα, η λέξη τέλειες είναι μικρή γι αυτές.
Μακρότατη, αθάνατη στην μνήμη επίγευση, εξαερώνεται με ορυκτούς ανέμους μέσα σε στροβίλους από σούμακ και Ανατολίτικα μπαχάρια με παράξενα μίγματα βοτάνων και λουλουδιών, με ένα ρόφημα κακάο μπαίνω σε Βεδουΐνικες τέντες γιά να κεραστώ ψυχότροπα, παραισθησιογόνα ποτά.
Το υπέρτερο Αγγελής που δόθηκε ποτέ, προσπαθώ να ανατρέξω μέρη ιερότητας στον νου μου γιά να το φέρω κοντά τους -ίσως και να το συγκρίνω. Clos de Bèze, Griotte-Chambertin, μα θα πάρω το πιό ταπεινό Αux Combottes από τα μαγικά χέρια του Dujac.
Les Amoureuses και Les Fuées, αλλά θα παίξω την ζαριά με ένα La Combe d’Orveau από την φίνα προσέγγιση του Clavelier.
Romanée-Saint-Vivant, αλλά θα εμπιστευτώ το ελαφρύ άγγιγμα του παππούλη -έστω κι αν δεν ζει- και θα επιλέξω Aux Malconsorts Cuvée Christiane από Domaine de Montille.
Θα το τάξω μόνο σε λαϊκές, γνήσιες μαγερειές της παράδοσης, δεν θέλω πομπώδη ξένα φαγιά.
Θα ανθήσει μαζί με γεμιστά, ντομάτες και κυρίως πιπέρια που τα πηγαίνει αλλού. Σουβλάκια με επιδέξιο μαρινάρισμα και όχι γιά να σκεπάσει την κακή ποιότητα και την ξινίλα από την προχωρημένη συντήρηση, αν όχι από οικόσιτο ζώο, τότε από καλή φάρμα. Αρνάκι και κατσικάκι άριστης ποιότητας, με μερακλίδικο ψήσιμο, είτε στα κάρβουνα, είτε φούρνο, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο από χοντρό αλάτι, πιπέρι και φρέσκο θυμάρι.
Ροφός με μπάμιες, πιλάφι με ντομάτα και γαρίδες. Πρακτικά όμως, πάει με τα πάντα, μέγα γαστρονομικό αντικλείδι, trust me.
