Βυζαντινή ρετροσπεκτίβα.
Κατάσαρκη Κομνηνή πορφύρα.
Στην τουρκιά θαμμένη, σε μίσθαρνους χρόνους δίσεκτους.
Γιά να ανασάνει ξανά τα χώματα της πατρίδας από μιά χούφτα βέργες που βρήκαν τον δρόμο τους.
Ποικιλιακός Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Διαλεκτό Καβάλας, Μακεδονία
Καράπαπας
Μέτριο διαπερατό ρουμπινί.
Όμορφη αγριάδα στην ασχημάτιστη ακόμα μύτη, με την φαντασιακή προβολή ενός μεγάλου κομματιού αγρού στο κατώφλι της αντίληψης. Αγριολούλουδα, βλαστοί και χλόη, βοτανικοί συνειρμοί, πιπεράτα μπαχάρια και άγουρα κόκκινα φρούτα, προσδίδουν την αίσθηση του φρέσκου και της σπιρτάδας, με μιά υποβολή -πιθανόν πρώϊμη- μουστίλας και αλδεϋδικού προσδιορισμού.
Εξευγενισμένα κοφτερό στο στόμα, με τα αγίνωτα φρούτα από cranberry, σμέουρα και βύσσινα, να φέρουν το σημάδι της υψηλής, διεμβολιστικής οξύτητας που κρατάει τον όγκο σε απολύτως μέτριο βάρος, και που γιά λίγο η ίδια αναγνωρίζεται με την αψάδα τσάπουρνου και κράνου που δεν έχουν περιέλθει σε πλήρη ωριμότητα. Φανατικά ξηρό με μιά επιθυμητά ξινούτσικη διάθεση, το φρούτο τυλίγεται με ήπια τανικά στρώματα μετρίου ύψους που δεν προβληματίζουν, ενώ διατηρεί πιπεράδα, βλαστικότητα και φυτική διάσταση που δεν κατατείνουν προς το πράσινο, και άρα δεν προσλαμβάνει κάποια αγουρίλα σε ανησυχητικό βαθμό.
Καλού μήκους επίγευση, σε ελάχιστα πάνω από μέτριο, εδώ όμως η φυτική διάσταση και το αγουρωπό κόκκινο φρούτο προκαλούν την τύχη τους φλερτάροντας με τα πράσινα όρια, χωρίς να τα πατούν πειστικά ωστόσο.
Γενναία, ελπιδοφόρα, πρώτη ερυθρά οινοποίηση γιά την παλιά Ελληνική ποικιλία Καράπαπας -που απαντάται και ως Παπάσκαρα αλλά και με άλλα ονόματα- που ανθούσε στους Βυζαντινούς χρόνους, τώρα διάσπαρτη σε Μικρασιατικούς θύλακες. Μου θύμισε Kadarka στο πιό αγουρωπό, ενώ δυνητικά και υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να φτάσει σε υψηλές εκφράσεις του Gamay. Γι αυτό το τελευταίο, νομίζω ότι θα χρειαζόταν περισσότερη εκχύλιση από τις 13 ημέρες, αφενός γιά να ανεβάσει το pH και να χωνέψει την οξύτητα, αφετέρου να σταθεροποιήσει τις χημικές αλυσίδες στρογγυλεύοντάς το, προσδίδοντας μιά επίφαση ωριμότητας. Θέλει λίγο περισσότερο προσοχή στο whole bunch αφού οι λιγνίνες του ποδίσκου, του σκελετού και του μίσχου, προφανώς έχουν διαφορετική φάση ωριμότητας, με ένα μέρος semi-carbonique maceration, να του παρείχε περισσότερη φρουτώδη και ανθική αίσθηση.
Θα κυκλοφορήσει σε ένα με δύο μήνες από τώρα, αναμένεται να εξελιχθεί καλύτερα.
Δυσανεκτικό σε οποιαδήποτε μορφή γλύκας, οπότε το λίπος των ψητών κρεάτων που εξ ορισμού γλυκαίνει, ίσως είναι προβληματικό. Tagliatelle με ξινή ντοματένια σάλτσα άγριων μανιταριών θα δουλέψει καλά, ενώ είναι ίσως προτιμότερο μαύρα βραχόψαρα με φρέσκια ντομάτα με οξύτητα και ζαρζαβατικά.
