Με γεμάτα τα πνευμόνια.
Και οι ανάσες μεγαλώσαν από τον ανάριο αέρα.
Και το ψηλό αμπελάκι της Γκραίκας ξαναβάφτισε το Merlot.
Και εκείνο, μέσα στο ατσάλι της δεξαμενής, δεν ζήτησε άλλο.
Τα 840 μέτρα της ορεινής ζώνης της Αιγιάλειας, του δώσαν όσα του χρειαζόταν.
ΠΓΕ Πλαγιές Αιγιάλειας, Ελίκη Αιγίου, Πελοπόννησος
Merlot
Ανοιχτό προς μέτριο ρουμπινί.
Βαθιά ανθική, αιθέρια μύτη, που κλείνει μέσα της φρέσκα κόκκινα κεράσια, βατόμουρα και cranberries, ενώ η γλύκα από τα μπαχάρια και την καραμέλα είναι έκδηλη σχεδόν σαν νιώσιμο, με τους διακρινόμενους βλαστικούς τόνους καλά εντεταγμένους.
Γλυκό, απαλό, κομψό και πλήρως καραμελένιο, με την καλή όμως έννοια, στον ουρανίσκο, με πολύ ζωντανά, φρέσκα αρώματα κόκκινων φρούτων, έχοντας σχεδόν ανεπαίσθητο φυτικό θέμα, και με εισχωρητική βούλα σκούρων ανθέων στον μέτριο ζουμερό όγκο. Γλυκύτατο μπαχαρένιο πλαίσιο τα συγκρατεί, με την υψηλή οξύτητα να δίνει ανάταση, ενώ οι ζουμερές, κελαρυστές τανίνες, που ίσα ίσα φτάνουν την μέτρια διαβάθμιση δίνουν κι’άλλους πόντους, γιά να υπάρξει προς το τέλος μιά ξηροκαρπάτη παραδοξότητα, συνοδευόμενη από μικρή υποψία ξερών χόρτων -αμφότερα συνδεόμενα με οξειδωτικές έννοιες-, που συναγωνίζονται τα ορυκτά στοιχεία.
Μέτρια, ανθική και μπαχαρένια επίγευση, αρκετά αλκοολική, με το οξειδωτικό ξηροκαρπάτο και ξερών χόρτων στίγμα, πιό διακριτό.
Παράτολμο με τετράποδο κόκκινο κρέας, θα το έσπρωχνα σε κόκκινες μακαρονάδες, τόνο, ριζότο με ντοματίνια και κωλοχτύπες, κοκκινιστό ροφό ή σφυρίδα με σκορδάτη σάλτσα, σουπιά με πληγούρι.
