Η ευγενής αναζήτηση της απεριττότητας.
Σκαρφαλωμένη κάπου ανάμεσα στα 800 και 940 μέτρα του ορεινού Αιγιάλειου όγκου.
Με τα ανεμοδαρμένα αμπελάκια της Πλατανιώτισσας και της Άνω Πτέρης, να σιάζουν το τομάρι της Μαλαγουζιάς.
Να το απογυμνώνουν από την υπερβολή, να το αρματώνουν με ορεσίβια αυτοσυγκράτηση, να το πακετάρουν με Δωρική αψάδα.
ΠΓΕ Πλαγιές Αιγιάλειας, Ελίκη Αχαΐας, Πελοπόννησος
Μαλαγουζιά
Μέτριο λεμονί με πρασινίζοντες ιριδισμούς.
Ωραία, λιτή, συντεταγμένη μύτη άσπρων λουλουδιών εσπεριδοειδούς και γιασεμένιας καταγωγής, ενώ μέσα στο ήπιο λευκό μπαχαρώδες περιβάλλον υπεισέχονται προς πλήρωση κίτρο και εσπεριδοειδή ξύσματα με εκείνο του lime μάλλον να επικρατεί, λευκόσαρκα καθώς και ροδάκινο, κρατώντας το βοτανικό στίγμα σε χαμηλό πλην αναγνώσιμο κατώφλι.
Στακάτο στον ουρανίσκο υπερπηδώντας επιδέξια το πλεονάζον αρωματικό πεδίο, με την λίγο πάνω από μέτρια οξύτητα να δροσίζει επαρκώς, κάνοντας το λίγο πιό λεμονάτο εδώ φρούτο, να έχει κιτρώδη, ροδακινένια και λευκόσαρκη, βαθιά λουλουδάτη υποστήριξη, στον λιπαρό, ελαφρά ζυμώδη, πάνω από μέτριο όγκο, και να το λανσάρει αρκούντως αναζωογονητικό. Μπαχαράτοι και βοτανικοί τόνοι αρτύζουν διακριτικά, ενώ η ελαφράδα των 12%, πιστώνεται στα πλεονεκτήματα, γιά ένα αμιγώς καλοκαιρινό κρασί.
Μέτρια και κάτι παραπάνω, κιτρώδης και ανθική επίγευση, αρκετά φαινολική από την κρυοεκχύλιση, ελαφρά μπαχαράτη, με το ξύσμα μοσχολέμονου να επιδιορθώνει την ήπια βοτανική εντύπωση.
Θαλασσινά και ψάρια, καθώς και όλη η πλατφόρμα των λαχταριστών τηγανητών μεζεδακίων που απαντώνται στα καρό τραπεζομάντηλα των παράκτιων ταβερνών, γρήγορες και νόστιμες σπαγγετάδες με τυρί και βασιλικό, ψητά κολοκυθάκια.
