Η αξία του όψιμου τρύγου, είχε γίνει αντιληπτή ήδη απ΄τα πρώιμα χρόνια των οινοποιητικών βημάτων της ανθρωπότητας, καθώς έδινε την ευκαιρία της χαράς που η απόλαυση του γλυκού στοιχείου παρείχε, με τα υπόλοιπα συστατικά της αμπέλου, συν το αλκοόλ, που δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί σαν ευφραντικό, καταπραϋντικό, ή και ακόμα ψυχότροπο μέσο.
Βέβαια η λέξη όψιμος τρύγος, έχει χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως και ιδιαίτερα ελαστικά από παραγωγούς, κατά το δοκούν πολλές φορές και όπως βολεύει.
Χαρακτηριστικά είναι τα Αλσατικά αριστουργήματα, όπως και τα αμίμητα δείγματα του Λίγηρα, όταν κάποιες άλλες φορές, από κάποιους παραγωγούς, απλά έκατσε, γιά κάποιους συγκυριακούς λόγους να μαζευτούν τα σταφύλια αργότερα, και γιά να μην πάνε χαμένα, βαφτίστηκαν με αυτόν τον όρο.
Καμιά σχέση με το κτήμα από την Δράμα, που επί τούτω μεθόδευσε την συγκομιδή των καρπών την δεύτερη εβδομάδα του Οκτωβρίου, γιά να εκδώσει μιά σπάνια γιά τα τότε Ελληνικά δεδομένα ετικέτα, από μιά επίσης ασυνήθιστη ξενική ποικιλία που επέλεξε γιά τον σκοπό αυτό.
Τοπικός Οίνος Αγοράς, Αγορά, Δράμα, Μακεδονία
Trebbiano
Βαθύ χρυσαφί.
Υπερώριμη μύτη, αρκετά εξελιγμένη, χωρίς όμως εμφανή σημάδια οξείδωσης.
Κίτρινα γερασμένα άνθη, αποξηραμένα πυρηνόκαρπα, γλυκό νεράντζι και πορτοκάλι, μέλι πορτοκαλιάς.
Ισορροπημένο και στρωτό στο στόμα.
Τα σάκχαρα εκχωρούν μόνο μέρος της γλύκας τους χωρίς να μονοπωλούν τις εντυπώσεις, η οξύτητα επεμβαίνει γιά να δέσει την δομή.
Αρκετά ξηροκαρπάτη αίσθηση χρωματίζει το υπερώριμο μαγειρεμένο φρούτο στο στόμα, με σημαντικά στοιχεία σανού και ξηρών χόρτων, να γίνονται αντιληπτά και να σηματοδοτούν την εποχή της κάμψης και μαζί με ξύσμα μολυβιού, οδηγούν σε καλό μάκρος την επίγευση, με ορυκτά στοιχεία, ίσα-ίσα αναγνωρίσιμα.
Καπνιστά ψάρια, αλμυρές γραβιέρες, ελαφρώς καπνισμένα, ήπια αλλαντικά.
