Η απόσταση.
Η απόσταση μεταξύ μας.
Αυτό που είναι, και αυτό που βλέπουμε ή που θα θέλαμε να είναι.
Η διδαχή των πραγμάτων που θα έπρεπε να μας απασχολούν ως οινικό Έθνος.
Το πως επεξεργαζόμαστε και εν τέλει αφομοιώνουμε ή όχι, τα εξωτερικά ερεθίσματα, τις προσλαμβάνουσες, τα σημεία των καιρών.
Το απότομο ψήλωμά μας, που καλό είναι γιά την αυτοπεποίθησή μας, αλλά κακό γιά την ίδια την πραγματικότητα.
Όταν ”κρασάρες”, ”μεγάλα κρασιά” και άλλα τέτοια ευφάνταστα και υψιπετή, μπορεί να κάνει -σε ένα σχήμα υπερβολής, που όμως δείχνει την στρεβλότητα της πεποίθησης- οποιοσδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο, όταν έχει να κάνει με 500, 1000, 3000, 5000 φιάλες παραγωγής (και φυσικά δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε, οπουδήποτε, απλώς λέγεται γιά να τονίσει το χάσμα της άποψης).
Όταν το κρασί της χρονιάς γιά το 2013 στο Decanter, με την πανηγυρική βαθμολογία των 97pts, βγαίνει σε 236.880 φιάλες με την τιμή των 22-25€.
Βέβαια, ο Faustino έχει 650 εκτάρια μόνο στην Rioja και η Ισπανική παραγωγή είναι σταθερά ανάμεσα στις πρώτες παγκοσμιώς.
Μπορούμε και εμείς; Και καλύτερα, αρκεί να κινηθούμε έξυπνα, μεθοδικά, γνωρίζοντας τι και πως να το προάγουμε, στην σταθερότητα και επαναληψιμότητα που θα το προάγουμε, και κυρίως στον χρόνο που θα απαιτηθεί γιά κάτι τέτοιο, τον οποίον πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να υπομείνουμε:
Ωμός ρεαλισμός, με υποκινούμενη υπόγεια ρομαντική φιλοδοξία που θα τον καταρρίψει.
Rioja DOCa, Oyon, Rioja, Ισπανία
Tempranillo 85%, Graciano 10%, Mazuelo 5%
Μέτριο ρουμπινί με γκρενά ιριδισμούς.
Το μεγαλείο της παλιάς, μεγάλης κάσκας στην μύτη:
Η απαραίτητη Ριοχάνικη πτητικότητα, με καταπληκτικούς Brett τόνους, και τα θρυμματισμένα φρέσκα κεράσια, με λίγο maraschino, αποξηραμένα σκούρα άνθη και μικρή βοτανική υποψία, μαύρο τσάι, νοτισμένο ταμπάκο, δέρμα, βρεγμένο χώμα και Forest floor, σε μιά επιτομή του ρουστίκ μπουκέτου.
Ένας ταραχοποιός στο στόμα, που προτάσσει την πολύ υψηλή οξύτητα γιά να αναμοχλεύσει τα αρώματα της μύτης, και να τα προφέρει με σοβαρή ανάταση στον ουρανίσκο, που δέχεται τα ρουστίκ κύματα αδιαμαρτύρητα, αφού η νοστιμιά τους δεν αφήνει περιθώρια γιά στηλιτευτική γνωμάτευση. Μέτριος όγκος, μεγάλη σπιρτάδα και τανίνες σεμιναριακού επιπέδου, που σπρώχνουν και την ορυκτή διάθεση του κρασιού από ένα σημείο και μετά, με σοβαρότατο βάθος και μεγάλη έκταση στην επίγευση, που κάνει φουρφούρι το θεωρητικά υψηλό αλκοόλ, εγκολπώνοντάς το σαν μέρος της πολυπλοκότητας.
Γεννημένο γιά manchego και jamon iberico, δοκιμάστε το ταυτόχρονα με δηλητηριωδώς αλμυρή κεφαλογραβιέρα με καπνιστό μπέικον, απάκι, σύγκλινο Μάνης ή καβουρμά του Μπόρα, τηγανητές παντσέτες είτε καπνιστό χοιρινό καρέ.
