Η ευθύνη τού βάρους.
Τού άχθους τού να είσαι Ασσύρτικο.
Στην θέση Προσήλια δεν υπάρχουν αναστολές, ούτε υπαναχωρήσεις.
Το ταμπεραμέντο τής ποικιλίας εκπυρσοκροτείται από την θρυαλλίδα τής υπερωρίμανσης, για άλλη μία εύστοχη βολή -και οι δεύτερες σκέψεις περί τής αποστολής που πρέπει να έρθει εις πέρας, φεύγουν μονομιάς.
Ποικιλιακός Οίνος Λευκός Ξηρός, Ιτέα Λαρίσης, Θεσσαλία
Ασσύρτικο 99%, Sauvignon Blanc 1%
Ανησυχητικό, σχεδόν ανοιχτό κεχριμπαρί, δίνοντας το στίγμα τής φαινολικής οξείδωσης.
Κουκλάρα μύτη όμως, σε ένα κομψό εξελικτικό σημείο συμπόρευσης εισχωρητικής οξειδωτικής τροπής και αρεστής αναγωγής ψημένου καλαμποκιού. Στα όρια τού υπερώριμου, το φρούτο δίνει επίσης και μαγειρεμένες εκφορές του. Λεμόνια, μανταρίνια, πορτοκάλια, κούμ-κουάτ, περνάνε το κατώφλι τής κουζίνας για να φουρνιστούν και να αποδοθούν όμορφα. Καραμελωμένα κίτρινα λουλούδια, έντονη, στυλάτη κάπνα, τηγανητά πικάντικα καφετί και ωχρά μπαχάρια. Καψαλισμένες στην μασίνα φλούδες περγαμόντο και νεραντζιού, ανοίγουν τον δίαυλο επικοινωνίας με το βοτανικό πεδίο το οποίο εδρεύει κρυφά εντός της, αρκετά γήϊνα ίχνη με τύρφη και αποξηραμένη βύνη μπύρας.
Ένας αριστοτεχικός κόσμος εξέλιξης κατοικεί στον ουρανίσκο, προάγοντας θαυματουργή αίσθηση μεστότητας και προχωρημένης βαθμίδας ζωής τού κρασιού. Συμπύκνωση, συγκρατημένη ρώμη, αλλά πάνω απ’ όλα σοβαρά αποθέματα βαθιάς, γινωμένης νοστιμιάς, στον ήπια γεμάτο όγκο του. Αρκετά βαθύ για να καταπιεί την διατρέχουσα redox γραμμή και να την κάνει κτήμα του, χρησιμοποιώντας την σαν εργαλείο πολυπλοκότητας, μέσα στο ήδη πολύπλοκο, ηλικιωμένο φρούτο με τίς γήϊνες, καπνικές και καβουρδισμένες νύξεις. Αδυνατώ να επιβεβαιώσω αισθητηριακά τα ιλλιγγιώδη νούμερα τού 2,98 pH και τού 6,9 ολικής οξύτητας, αποκωδικοποιώντας τα σαν μία ερχόμενη έσωθεν δύναμη υψηλής ενέργειας που τρυπάει λεπτά με επίταση, φέρνοντας πρόδηλα κύματα φρεσκάδας μέσα στο υπερώριμο περιβάλλον. Καταπολεμά παράλληλα και την έκδηλη αλκοολική θέρμη, επιφέροντας ισορροπία, και όσον αφορά το πλούσιο γλυκερολικό φορτίο. Και έπειτα, υπάρχει έντονος ορυκτός παλμός που κοντράρει σθεναρά την πικάντικη βούληση τού οίνου. Ο φαινολικός ιστός δομεί από μέσα, χωρίς ακρότητες.
Μακρά, ορυκτή, πολυδιάστατη επίγευση, που πραγματεύεται συνετά και την εξελικτική στόφα τού κρασιού μα και την οξειδωτική του διείσδυση. Η οξύτητα κεντάει δίνοντας ψήγματα νωπότητας με ξύσματα από νεράτζι και lime, που συμπορεύονται με την εκρηκτική μπαχαράτη και καυτερή βοτανική αλληλουχία, μέσα σε λελογισμένη πλην καλά ακουόμενη, αλκοολική θέρμη. Η κραταιότητα τού φαινολικού πλέγματος γίνεται απολύτως κατανοητή, εδώ, μέσα στην τυρφώδη, καπνική και καβουρδισμένη πλεύση του.
Το πιό ενδιαφέρον Acacia που μπορώ να θυμηθώ, σε ένα φαλτσέτο παλαιωμένης λευκής Rioja, που πιάνει καλά τίς νότες που πρέπει να φτάσει.
Φανταστικό με καπνιστά ή και βαθιά ωριμασμένα στον αέρα αλλαντικά και κρέατα. Ένα απάκι με φασκόμηλο, ένα νούμπουλο, μιά Τηνιακή Λούντζα, ένα Μανιάτικο σύγλινο, ξυδάτα Κρητικά λουκάνικα με πορτοκάλι, μιά Κυπριακή τραγίσια τσαμαρέλλα, αυτά θέλω μαζί του, ό,τι άλλο κι αν τού πάει.
