Aκουμπώντας το Genevrières.
Τα θέλγητρα τού αμπελοτεμαχίου που βρίθει αργίλου και ασβεστόλιθου, προβάλλονται ορυκτά.
Το μέλημα των Parigots για lutte raisonnée, τούς κρατούν μέσα στ’ αμπέλια λες και γεννήθηκαν εκεί μέσα.
Η περιποίηση των ογδοντάχρονων κλημάτων σε αυτό το μικρό plot, θα ήταν μία ακόμα ωδή στον πλούτο και τον λουσάτο χαρακτήρα τού Meursault αν δεν ήταν τόσο όξινα αυστηρό, και το Le Limozin αισθάνεται να κατηγοριοποιεί τον εαυτό του διαφορετικά, χωρίς να ξεχνάει την καταγωγή του.
Meursault AOC, Meloisey, Côte d’Or, Βουργουνδία, Γαλλία
Chardonnay
Ανοιχτό χρυσαφί.
Πάνω στην πρόδηλη ορυκτή φόρμα που αναδύεται, τα λιπαρά χαρακτηριστικά αναπτύσσονται απροβλημάτιστα στην μύτη, με την βανιλίνη τού βαρελιού να ακουμπάει με ήπιο τόνο, ωστόσο να ακούγεται. Καραμέλα βουτύρου, γλάσο λεμονιού, citrus muffin, bitter orange cake, ποσέ και κρεμένιες εκφάνσεις εσπεριδοειδών, μαζι με εκείνες των ώριμων καρπών τους, καραμελωμένα κίτρινα λουλούδια ακολουθούν. Στον αντίποδα, υπάρχει μιά αιχμηρή διατύπωση από ιδιαίτερα πικάντικα μπαχάρια και πιπεράτα βότανα, που επιφέρει μιά ισονομία, κάνοντας την εν γένει πρόσληψη απόλυτα ισσοροπημένη, χωρίς να μπατάρει μονόπαντα στον πλουτισμό.
Κεραυνοβολείται αδιάκοπα από υψηλή τάση στο στόμα, δημιουργώντας το επιθυμητό μπαλάντζο και έναν σπουδαίο αντίλογο απέναντι στην ξακουστή τρυφή τού Meursault. Στον λιπώδη μέτριο και πλέον όγκο που τον αισθάνεσαι για πιό γεμάτο, η οξύτητα χορεύει ασταμάτητα πάνω σε ξυραφένιες αιχμές ηλεκτροδοτώντας με άπλετα volt το φρούτο, αρκετά ώστε να νιώθει για τα καλά την νωπότητα και την αψάδα των φρέσκων καρπών του μέσα στο βουτυράτο και καραμελένιο πεδίο τους. Το δυνατό ορυκτό ντεμαράζ το βρίσκει να κόβει το νήμα μαζί με τον όξινο συναγωνιστή. Η ένταση δεν κάνει καθόλου περικοπές, ούσα σε μεγάλο οίστρο να προσφέρει φρεσκάδα, αιχμηρότητα και ίσως πιό αυστηρά στάνταρντς από τα συνηθισμένα τού AOC, μέσα στην πλούσια κρέμα τού κρασιού. Ισχυρή φαινολική δόμηση τού δίνει ακόμα πιό δυναμική άποψη καθώς και έξτρα εισιτήριο μακροημέρευσης, τα πικάντικα και πιπεράτα σημεία μπαχαριών και βοτάνων εντείνονται προοδευτικά, το βανιλάτο στοιχείο κι αν ακούγεται, παρασέρνεται από την γενική διάταση.
Μακρά, έντονα ορυκτή αλλά και άλλο τόσο σφιχτά φαινολική επίγευση, σε βαθμό υψηλής τανικότητας. Επιτέλους, ξεπροβάλλουν τα πολυθρύλητα φουντουκένια και νουγκατίνας στοιχεία τού Appellation, να πλαισιώνουν το βούτυρο και την βανίλια, αλλά επιλαμβάνεται η άκρατη αιχμηρότητα των μπαχαριών και βοτάνων, ώστε να μην επιβληθούν. Το θειώδες καραμπινάτο.
Λιπαρά ψάρια στα κάρβουνα με πλούσιες βουτυράτες σάλτσες λεμονιού, πληθωρικές θαλασσινές παρασκευές που να βαστάνε γερά σε ένταση. Πολύ ωραίο με πρόβειο κεμπάπ, κοτόπουλο με βούτυρο στο τηγάνι και λεμονάτες πατάτες, χοιρινό με ξινή σάλτσα πράσινου δαμάσκηνου, κατσικίσια σπάλα στον φούρνο με πουρέ μελιτζάνας -με γραβιέρα αντί για γάλα-, gnocchi με μανιτάρια και κρέμα φουντουκιού.
