Σαρδόνειος πλάνη.
Η παγίδα του Chardonnay που οδηγεί στην επιπολαιότητα.
Πως ”το σταφύλι του παραγωγού” θα κάνει παπάδες μόνο του.
Πως η τεράστια δυναμική του ονόματος, της στόφας, της ακτινοβολίας της ποικιλίας, αρκούν γιά να τελειώσουν την δουλειά αυτόματα.
Όμως ”το σταφύλι του παραγωγού” ζητά γερά χέρια γιά τα γκέμια.
ΠΓΕ Σέρρες, Αλιστράτη Σερρών, Μακεδονία
Chardonnay
Βαθύ λεμονί.
Αρκετά συγκροτημένη και θελκτική μύτη λευκών και κίτρινων λουλουδιών και ώριμων εσπεριδοειδών, με ξύσμα μοσχολέμονου και λευκόσαρκη δόση λίγο πιό πίσω, ενώ το βοτανικό στίγμα επιπροσθέτει, μαζί με ήπια λευκά μπαχάρια.
Όμως η μύτη δεν πίνεται.
Ή μάλλον πίνεται, μέσω της πραγματικής οσφρητικής πρόσληψης του ουρανίσκου.
Που είναι άτονος, άνευρος, και -σε μιά αδόκιμη έκφραση- αδόκιμος.
Το σύμφυρμα των ξεδοντιασμένων αρωμάτων της μύτης περιφέρει εαυτόν μέσα στον πλαδαρό, λιπαρό παρόλ’αυτά, σχεδόν γεμάτο όγκο, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από κανέναν όξινο παράγοντα, με μόνη ανακουφιστική νότα το χαμηλό αλκοόλ, και χωρίς κανέναν επιμερισμό στοιχειώδους ανάγνωσης των γεύσεων.
Κάτω από μέτρια επίγευση, με πολύ δειλή ορυκτή ανάκρουση και εντεταμένη βοτανική πλεύση μέσα σε φαινολικό κράτημα που το στεγνώνει.
Πράσινες σαλάτες με κρουτόν και λευκό βαλσάμικο με κομμάτια εσπεριδοειδών, θαλασσινά και ψάρια ήπιας έντασης, σπαγγετάδα βασιλικού και σκόρδου με τριμμένη ξερή μυζήθρα.
