Καμιά αμφιβολία.
Χάραξε δρόμο στο Ελληνικό κρασί, σε καιρούς δύσκολους, παράξενους, όταν η ανυποληψία και η ασάφεια ήταν ο κανόνας.
Η οικογένεια, φυσώντας πνοή, έδωσε ζωή στο καλούπι που θα κούμπωνε όλο το οινικό οικοδόμημα της χώρας, δημιουργώντας το πρώτο ΟΠΑΠ ερυθρό.
Τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.
Η φιάλη του 1985, αυτή τουλάχιστον, δεν ευτύχησε να έχει το χρίσμα της μακροζωίας που είχαν άλλες χρονιές, ή άλλες φιάλες εν πάση περιπτώσει, ακόμη και από το μακρινό ’60, δίνοντας διαπιστευτήρια σπουδαίας στόφας και μεγάλης φινέτσας, συστήνοντας το Ξινόμαυρο στον κόσμο της ευγένειας.
Παρ’όλ’αυτά δίνει ψήγματα της συμπεριφοράς της ποικιλίας και την δυσανεξία της στο γήρας, παρότι έχει περάσει πρό πολλού τα καλύτερά της.
ΟΠΑΠ (ΠΟΠ) Νάουσσα, Νάουσα Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο.
Βαθύ γκρενά μέσα στην γενικότερη καφέ υπόστασή του.
Στη μύτη, η πρωτογένεια της ποικιλίας σε ανάπτυξη.
Γη, μανιτάρι, γλυκό τοματάκι, φυτικότητα, βολβοί, ξύλο, μπαχάρια.
Ακόμα υψηλή οξύτητα, συντάσσει τα αρώματα σε ζωτικό χώρο γιά τις τελευταίες αναλαμπές.
Τανίνες με σφυγμό.
Απλώνει ωραία στο στομα, τα τριτογενή επιδίδονται σε άθληση, διώχνοντας τις μνήμες του φρούτου μακριά.
Επίγευση μακρά, με καφέ, κουβερτούρα και τανικό πιάσιμο που διαρκεί.
Γιά ριζότο μανιταριών. Όσο πιο άγρια, τόσο το καλύτερο.
